fbpx

Rennen nondeju!

Oktober: Ik zou al bijna zeggen dat deze maand een klassieker is in het opgeven van dingen. Zo hoor ik van alles over Stoptober, dat betekent dat je stopt met roken deze maand. Allerlei websites tuimelen over elkaar heen met goede adviezen. Het is ook de maand dat we de zomer opgeven, die is nu wel voorbij. De paddenstoelen schieten als, euh, ja, paddenstoelen uit de grond en de buien en de wind melden zich steeds vaker. Een maand van afscheid nemen van de lange zomeravond buiten, de dagen van 30+ graden en de zon op je huid.

Tot Ziens!

Ik wil ook graag afscheid nemen deze maand. Afscheid van die gekke allergie aan mijn voeten bijvoorbeeld. En dat lijkt te lukken dankzij dokter Gochinka (of iets in die trant dan toch), afscheid van de kaakchirurg en tandarts (dat is nog wel een dingetje maar dankzij de paradontoloog maken we stappen vooruit), afscheid van het té warme weer (waardoor ik echt niet ga lopen) en afscheid van mijn vakantie buik (en dan te bedenken dat ik maar 6 dagen vakantie had, dus waar die 5 kilo vandaan komen is me een raadsel).

Maar meer, veel meer nog dan afscheid nemen wil ik graag beginnen met iets deze maand. Het is weer tijd om iets te gaan doen, tijd om te bewegen, tijd om het lijf eens te tarten. Nu ben ik geen man van grote dromen. Ik ben niet van groot, grootser, grootst. Ik ben al snel tevreden met wat er is, je moet het immers altijd doen met wat er is. Je kan daar dan ook maar beter van genieten. Maar ja, ik weet ook hoe leuk het is om jezelf eens uit te dagen. Ik weet hoe fijn het is als je de uitdaging redt namelijk.

De Lat

En met die uitdagingen zijn er eigenlijk twee uitersten: Of je let de hat héél erg hoog, dan ga je er vanzelf onderdoor. Of je legt de lat heel erg laag, dan hups je er zo overheen. De kunst zit ‘m natuurlijk in de lat precies zo te leggen dat je er niet vanzelf overheen gaat, maar toch ook weer op je tenen moet staan om het wél te redden. Nu ben ik niet zo van de extremen, dat zei ik net al. Dus: Ik ga mijn lat daar leggen waar er uitdaging is en ook realiteit. Ik daag mezelf dan ook uit om vanaf 1 Oktober elke dag minimaal één uur naar buiten te gaan.

De invulling laat ik open, mits het maar een activiteit is die de hartslag omhoog laat gaan. Of het nu een fikse wandeling is, een tochtje op de ATB of een lekker stukje trailen. Gewoon één uur door de natuur. Elke dag, starting now!

Pffff

En zo zat ik dus vanmorgen buiten onder de veranda. Mijn lijf was net wakker aan het worden en voelde stijf en stram. Afgelopen weekend hadden we nogal een druk programma. Naast een event op de Zaterdag (wat voor ons met hard werken op Vrijdag begint) was er ook nog een finale van Start2Ultra op Zondag. Een dag van 15 uur maar liefst. En Maandag moest en zou ik Herkenbosch lopen, dus dat zat allemaal nog in mijn lijf. En dan die storm, wat een ellende. De wind doet zijn best om alles om te blazen en de regen valt met bakken uit de lucht. Mijn motivatie zakt dan ook met de minuut…

En Toch

Hoe ik het precies gedaan heb is me een raadsel. Maar op enig moment heb ik mezelf bij elkaar geveegd en omgekleed. Toen ik naar buiten stapte (lichtjes grommend) was het zowaar droog. Ik moest er om lachen: “Zie je wel, het is allemaal niet zo erg…”, zei ik tegen mezelf. En met een route in mijn hoofd ben ik gaan lopen. Cadeau kreeg ik het niet vandaag, het was hard werken, en toch… De eerste stappen zijn gezet, het eerste uur is gedaan.

Ik ga vrolijk verder, en als je mee wil doen, ja graag!

 

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?