fbpx

Wil terug naar de kust…..

Als kind ben ik getogen op 500m van het strand. Opgegroeid in Rockanje (badplaats met het zuiderstrand) en Renesse (say no more) was strand en duin nooit ver. Winter, lente, zomer okay, maar herfst geeft net dat stukje extra dimensie. De oerhollandse luchten met verticale wolkenpartijen, het licht, de zon, de wind, de schuimende branding zijn het pallet waarmee de herfst wordt afgebeeld. Daarom wilde ik ook dolgraag meedoen met de Hollands Duin Trail. Buiten het feit dat deze trail voor de gemiddelde randstedeling in de voortuin ligt, kan zon’n dagje hobbelen over strand en rennen door de duinen ook een welkome afwisseling zijn voor al die keren in de bossen. Op de vrijdag voor het Trail Event (nee het is geen wedstrijd) begon de herfst op toeren te komen met een code geel van het KNMI: lekkere bries op ‘strang’, dus niet zeuren. Uitwaaien zonder wind is geen uitwaaien.

Herfst

‘s-morgens op zaterdag nog even de meteo gecheckt ten opzichte van de looproute: wind, WZW, windkracht 7 met stormachtige vlagen met in de loop van de dag opklaringen. Rugwind bij de start en een lekker zonnetje; dat ruikt naar herfst, wat wil een mens nog meer?

10km is 11,6

Zoals altijd met de trails van Trail Events krijg je iets extra’s in de vorm van extra fun metertjes. Het boerenprotest in Noordwijk was daar wel een gedeelte debet aan, natuurlijk, maar de organisatie in de vorm van Cor, Chris en Geraldine en de vele vrijwilligers krijg je niet zo gauw gek. Wat op vrijdag al keurig was uitgepijld werd op zaterdag flux en met wat kunstgrepen aangepast. Bij mij stond het tellertje na afloop op de finish op 11,6km.

Het parcours

Je verwacht duinen en en klimmetjes en je krijgt duinen en klimmetjes, Perfect! Je verwacht ook strand en wind en keihard zand waarop je een geweldige pace kunt lopen. Ahum, nooit gehoord van eb en vloed zeker? Ja het was vloed, waardoor er een mini-strookje nat zuigend zand overbleef, met aan de linkerkant de branding en aan de rechterkant mul zacht zand. Op dat randje Nederland was het heerlijk slalommen tussen de aanstormende brekers, de wandelaars, de honden en de site-surfers. Desondanks een aardig tempo weten te lopen en na een kilometertje bij afslag 21 het duin op. Kale duinen met afwisselend bekleed met helmgras, duindoorns en met dennenbossen wisselden elkaar af. Route was goed te volgend. Enige verwarring bij de verfrissing post wat tegelijkertijd een keerpunt was. Voor de tweede keer langs die enthousiaste wild kwispelende Golden Retriever, die met een grote stok dwars in zijn bek over het smalle duinpad iedere hardloper wilde begroeten. Ach beessie weet niet beter…

Na weer wat kilometertjes klimmen en dalen, ga je nadenken. Kan beter klimmen dan dalen. Waarom dalen die andere lopers beter dan ik. Hoever is het nog. Straks komt dat strand weer. Zal het al eb zijn? Krijg natuurlijk weer keiharde wind tegen. Oeh dat stel daar loopt lekker: aanhaken! Oh jeeh, kan niet zo goed dalen als hen, dan maar weer op het vlakke stuk goedmaken. Praatje maken. Zij: “we lopen de 20… ik ben kapot”. Hij: “ik kan nog wel”. Andere loopster “best wel pittig”. Af en toe nog wat woorden mompelen, over trappetjes strompelen. De nadering van het strand wordt aangekondigd door de toenemende wind: even slikken. Op het eerste stuk van het strand ligt een betonplaat, daarover lopen lijkt makkelijker, maar dan is het stuk los zand tot de branding wat daarna komt breder en zwaarder. In een moment van twijfel de betonplaat links laten liggen en zo snel mogelijk doorsteken naar het randje nat zand tussen mul zand en branding. Het is nog meer vloed dan in het begin. Dan gebeurt er iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden: ik blijk goed te kunnen lopen op mul zand en begin steeds meer lopers te passeren die mij eerder op de schelpenpaadjes in de duinen hadden ingehaald. Sommigen, geteisterd door de harde wind, lijken er helemaal doorheen te zitten. Anderen trekken hun schoenen uit en gaan door de branding en komen allengs weer op gang. Het water is niet koud en zand is daar het hardst. Rechts van ons vliegt een politie helikopter mee. Beetje onnodig voor wat hardlopers denk ik nog. Aan de gebaren van de wandelaars op het strand valt op te maken dat er waarschijnlijk een kitesurfer in nood is. En dan is daar, voor Huis ter Duin, de finish vlag alweer. De laatste meters is eindsprintje door het mulle zand en vol tegen de wind omhoog, althans in mijn gedachten dan. Voor de gemiddelde toeschouwer ziet het er natuurlijk uit als strompelen, wegzakken en glijden….

Na de High Five van Cor en Geraldine, de ultieme beloning voor het uitwaaien aan het strand. Nee geen chocomel, maar Finish bier. Aan de Duitse lopers die Engels converseerden met de vrijwilligers nog even uitgelegd dat het geen Fins bier was, wat zij abusievelijk wel verstonden. Gelukkig hadden zij wel humor.

Het was me het dagje wel

Groetjes

Marin

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?