fbpx

Het werd wel eens tijd voor een goed boek – The Maasdal Marathons

De dagen worden korter, het wordt weer kouder. Tijd voor een goed boek bij de warme kachel…

Hoofstuk 1: Waar ben ik aan begonnen…

“Letter of Condolences”… Dat was wat ik dinsdag in mijn mail zag. De racebrief voor zaterdag bleek al snel. Dit keer een racebrief waarin wij deelnemers werden gecondoleerd met onze deelname aan The Maasdal Marathons. En zoals Cor zelf zegt “deze trail is voor hen die weten hoe ze deze klus moeten klaren. Voor hen die niet zeuren, maar lopen. Voor hen die niet vragen, maar doen”. Even twijfel ik weer of ik dit wel kan en waar ik in hemelsnaam aan ben begonnen. Toch ook meteen nog meer zin om te starten! Het aftellen is begonnen!!!

Hoofstuk 2: Twijfel

In de tussentijd dat ik aan het aftellen ben, nog even terugkomend op die twijfel. Wat een gave trail, dacht ik bij de bekendmaking. Toch durfde ik me niet in te schrijven. Had ik 101 excuses waarom ik niet mee kon doen. Terwijl ik ook dacht, waarom? Het lijkt me zo onwijs gaaf en toch loop ik erbij weg? Ergens wist ik wel waarom. Angst voor het onbekende. Angst of ik dit wel kan. Angst voor de onzekerheid. Angst voor het niet weten wat Cor allemaal heeft bedacht. Angst om te falen… En toch bleef het knagen. Want wat wilde ik graag meedoen. Na lang twijfelen besloot ik een week geleden om Eliny te vragen om samen te lopen (wat ik trouwens ook niet durfde te vragen, ook weer angst). Na serieus beraad en wikken en wegen, waren ineens twee tickets besteld. Er was geen weg meer terug…

Hoofdstuk 3: Wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten

Het aftellen gaat inmiddels gestaagd door. Angst is er nog steeds, toch is de zin om te gaan genieten vele malen groter. Nog maar één nachtje te gaan. Gister kwam de laatste mail met de volgende mededeling van Cor “zo mijn werkt zit er op, ik denk dat ik maar eens een goed boek ga lezen…”. Een opmerking die ik niet zonder op in te spelen voorbij kan laten gaan (grijns). Meteen in beraad met Eliny. Cor, als je verassingen voor ons hebt, kun je die terug verwachten! Tja wat dat is houd ik nog eventjes geheim…

Hoofdstuk 4: Een bijzondere dag

Vandaag is het dan zover. Het aftellen is voorbij. Een bijzondere dag. Niet alleen de eerste editie van The Maasdal Marathons. Nee voor mij is vandaag extra bijzonder. 2 november 2018 kreeg ik te horen dat ik autisme heb. Vandaag dus een jaar geleden. Een jaar waarin veel is gebeurt en veranderd. Een diagnose die voor mij positief effect heeft op mijn leven. Om dan een jaar later deze trail te mogen lopen is bijzonder! Een trail die ik door mijn autisme eigenlijk niet durf te lopen. Alles wat de maasdal marathons speciaal maakt, is voor een autist paniek. En toch ga ik dit gave avontuur aan. Iets waar ik trots op ben! Maasdal Marathons, ik ga niet zeuren, ik ga dit doen! Ik zal laten zien dat voor iedere angst en opstakel een oplossing is. Dat doorzetters op welke manier dan ook, hun dromen waar maken!

Hoofdstuk 5: Eindelijk kunnen we beginnen

Omdat we van Horst naar Afferden lopen, is Cor nog wel zo aardig geweest om een bus te regelen die ons van de finish naar de start brengt. Toch fijn dat je na de trail niet terug moet zien te komen bij je auto (daar gaan we dan even vanuit, vandaag is natuurlijk niets zeker…).
Eenmaal bij de start, staat daar het ontvangstcomité met startnummers en verdere info. Nu gaat het toch echt beginnen. Een envelop vol hints waar de boeken liggen. En dan is er nog een munt. Waar zou die nou weer voor zijn??? Net als de hoofdlamp die we mee moesten nemen. We zullen zien.
Bij de briefing, komt dat ene geheim naar voren. Mijn loopmaatje en ik hebben beide een boek meegenomen voor Cor. Heeft hij wat te doen als wij aan het lopen zijn! Ben benieuwd hoe ver hij is als wij bij de finish komen… Er staan nog wat opdrachten in namelijk!!! Er wordt geproost en een liedje gespeeld op de trompet. De gelukkige die startnummer 1 heeft wordt bekend gemaakt. Er wordt een sigaret opgestoken en we kunnen gaan (de Barkley kenners begrijpen waarom).

Hoofdstuk 6: Boeken zoeken

Het eerste stuk gaat langs greppels en landwegen op naar de eerste stukken bos. Voor we het weten is daar al het eerste boek. Even opletten dat ik de goede bladzijde uit het boek scheur. Niet veel later is daar al de eerste VP en tevens stempelpost. Er wordt netjes afgevinkt welke lopers langs komen. Ja dat heeft die Cor goed geregeld. Je huiswerk overslaan is vandaag niet mogelijk. Na wat drinken en wat lekkers, gaan we weer verder.
Inmiddels lopen we door het prachtige Schuitwater met leuke paadjes door de bossen. Boek 2 vinden we daar achter een bord verstopt. Niet veel later is daar al de Maas. Gelukkig voor ons is een veerpond. Nu snappen we de munt, die is om over te kunnen varen. Maar goed dat we de munt zorgvuldig hadden opgeborgen. 20 km hebben we er inmiddels opzitten. En het is zowaar al die tijd nog droog gebleven. Helaas is daar een dikke donkere wolk en begint het ineens keihard te regenen. Ach ja, dat hoort ook wel een beetje bij deze trail.

We komen doorweekt en ingepakt in regenkleding, langs een wellness op. Uhm even een pauze??? Nee laten we maar gauw doorlopen, we hebben nog wat huiswerk te doen. Op zoek naar het “hof der gevallenen” voor boek 3. Eerst maar eens een ander obstakel over. Een slootje. Met de keus over de gladde boomstronken naar de overkant óf een stukje terug om langs een hek te komen. Over de sloot dus! Dwars door de bosjes komen we aan bij een stiltegebied. Een prachtig stuk hoog boven stromend water. Na een stuk in stilte te hebben genoten, staat daar ineens een groot kruis. Daar moeten we zijn! En inderdaad boek 3 is gevonden. Een begraafplaats van slachtoffers van WO2. Bladzijden uit het boek scheuren en nog even een momentje stilte. Dan is het weer tijd om verder te gaan.
Verder over de Maasduinen. Waar we vandaag de gelukkigen zijn om nog een prachtig gebied te ontdekken. Open stukken, heide en bos wisselen elkaar af. Met hier en daar nog wat koeien. Er is helemaal geen tijd voor mij en Eliny om bij te kletsen. Er is zoveel om van te genieten om ons heen. Even opletten weer tussen al dat genieten. Er wachten nog wat boeken op ons. Extra opletten in dit geval. Er komt een gevaarlijke oversteek aan. En ja hoor vlak daarvoor ligt boek 4. Door dat boek vergeten we bijna om goed op te letten met oversteken. Sorry auto’s… Vandaag is er wat loslopend wild op pad gestuurd.

Na nog een klein stukje komen we aan bij VP4. Inmiddels hebben we er 43km opzitten. De VP om even bij te tanken en dan via de sluis bij Well naar de overkant. Of terwijl, even een paar trappen af en op. Zeker een test of onze benen het nog doen. Geslaagd!
In het laatste stuk naar de finish komt dan andere aspect van de Barkley naar voren… Een stuk struinen en zoeken naar een pad. De GPX geeft toch echt aan dat we hier moeten lopen, maar waar is dat pad??? Hier zijn die doorns dus… Zonder al te veel kleerscheuren vinden we boek 5 en is het nog even genieten van al het moois om ons heen. Voor we het weten zijn we 57km verder en is daar al de finish.

Hoofdstuk 7: Verdwaalt

Nou ja finish… Cor geeft ons de keuze: stoppen en een DNF of gaan voor de victory loop. Victory loop natuurlijk!!! Nog twee boeken die we moeten zoeken. We krijgen foto’s van de locaties en als hint paars. Navigatie of route? Jammer dan, zoek dat maar lekker zelf uit. We beginnen meteen al goed… Verdwaalt op een camping en 1,5km omlopen om weer van de camping af te komen. Daarna vinden we redelijk vlot het eerste boek. Bovenop een uitkijktoren. En Cor je had gelijk, een prachtig uitzicht. Maar dan…. Dat andere boek nog. Hier gaan wij totaal de fout in. We lopen een heel stuk de verkeerde kant op en komen uit op een punt waar wij dachten het boek te vinden. Niet dus. Even zien we het niet meer zitten en zijn we er helemaal klaar mee. Maar ja, terug moeten we toch. Cor komt ons echt niet ophalen vrees ik. En dan nog, als ik ergens aan begin maak ik het af. Voor alle problemen is een oplossing. De route zoekend en Eliny motiverend, lopen we door. En daar is hij dan, ons laatste boek. Bladzijde eruit en op naar de finish!

Hoofdstuk 8: Geslaagd?

Dachten we aan het begin van de dag, die hoofdlamp wat een onzin. Begint het nu toch echt al aardig te schemeren. Zouden we die lamp dan echt nodig hebben? Ik vertik het om die op te zetten voor dat laatste stukje. Eliny kan het niet laten om met lamp te finishen. En onze victory loop? Tja die zou in 4 km kunnen. Door al dat verkeerd lopen, hebben wij er 10km van gemaakt. We zijn gefinisht met 67.27km op de teller. En dat na een prachtige dag en vele angsten overwonnen.
Het ontvangst is zoals altijd, warm en vertrouwd. Toch wil Cor nog wel even ons huiswerk checken. Gelukkig zijn we geslaagd en wordt er een liedje gespeeld voor die extra kilometers van ons. En Cor zijn huiswerk? Tja, weet je dat vertrouw ik wel. Hij heeft voor een geweldige dag gezorgd, dus zijn cadeau heeft hij verdient.

Hoofdstuk 9: De biertjes

Voor we bij het laatste hoofdstuk van dit boek komen, eerst nog even de biertjes. Vorige week moest mijn auto gemaakt worden, dus een voor de automonteur. En een voor de man die weer druk is geweest met het controleren van mijn verslagen voor mijn studie.

Hoofdstuk 10: Een dag om niet te vergeten

Het was een bijzondere dag. Er zijn door alle lopers top prestaties geleverd, angsten overwonnen en grenzen verlegt. Het was de mooiste trail die ik tot nu toe heb gelopen. Zoveel

afwisseling en prachtige gebieden. En dat huiswerk erbij? Dat maakte het nog leuker. Chris, Cor, Geraldine en alle vrijwilligers, ook jullie hebben een top prestatie geleverd. Een bijzonder evenement om trots op te zijn.

Het was een onwijs tof boek, helaas is dit het einde. Het boek is dichtgeslagen, tijd om weer verder te gaan…

Op naar de volgende!

Elke

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?