fbpx

Hoka ONE ONE – ‘Streling voor de voeten’

Een kort geschiedenislesje om Hoka te begrijpen: in de bergen van Nieuw- Zeeland is het idee ontstaan een trailschoen te ontwikkelen waarmee in eerste instantie het bergafwaarts rennen vergemakkelijkt kon worden. De toevoeging one one die Hoka hanteert, betekent in het Maori zoiets als aarde en zweven. Mooi gevonden, al lopen Maori steevast op blote voeten.

Imago dingetjes

Hoka one one worstelde een tijdlang met zijn eigen voetstappen. De onconventionele schoen moest zich nog een plaats zien te verwerven op het schap tussen de gevestigde orde. De schoen oogde oneerbiedig gezegd als een schommelstoel. De gebruikte techniek om comfort te versterken kon het niet winnen van het uiterlijk, hardlopers zijn gevoelig zijn voor kekke stappers. Je zou juist verwachten dat het Franse schoenenbedrijf bevalligheid als hoofdbestandsdeel uit zou venten, maar het is voornamelijk demping en stabiliteit die Hoka wil meegeven. De forse middenzool is de ‘boosdoener’ van het uiterlijk, maar heeft inmiddels ruimschoots krediet opgebouwd. De schoen is uitgegroeid tot een begrip in het ultra lopen en ook op het asfalt is het assortiment flink aan het uitbreiden.

Genoeg les, we trekken ten strijde om de schoen genadeloos aan de tand te voelen, geen excuses! Voor de goede orde; het gaat om het model Challenger ATR5.

Ik heb een lang duurloop voor de boeg, waarbij de ondergrond verschiet van zand naar asfalt en van modderige singeltracks naar gladde paden vol gevallen blad. Dus laat maar zien wat je kunt!

Wat allereerst opvalt is dat de schoen weinig weegt, terwijl het volume van de schoen anders doet vermoeden. De eerste stappen met de Hoka’s voelen wat onwennig, alsof je een beetje schommelt, maar als snel voel je je thuis. Er verschijnt een grijns op mijn gezicht. Het lijkt alsof ik op wolken loop, terwijl de lucht intens blauw is en de herfstkleuren schitteren. De schoen is werkelijk een streling voor de voeten. De grip is prima, ook als er een stukje asfalt nodig is om de natuur aan elkaar te plakken. Vooral het mulle zand smult hij van. De schoen heeft een brede leest, waar mijn voeten van houden. Steentjes en boomwortels lijken de Hoka’s niet te voelen, stoïcijns vervolgens ze hun weg, op weg naar weer een obstakel. Hellingen voelt hij zich prima bij, vooral het afdalen, niet voor niets het patent waar de schoen prat op gaat. Hieldrop doet de schoen nauwelijks aan, geen gemis.

Ik zou graag de schoenen op een ultra trail in het gebergte trakteren, ik hoop dat hij de uitnodiging aanneemt!

Dus?

Voor de korte snelle, bochtige trails is de schoen misschien te zachtaardig en niet helemaal koersvast. Het grondcontact is dan erg belangrijk en iedere aanzet moet in kracht omgezet worden. Bij de Hoka’s lijkt het dat de kracht soms wat wegvloeit door zijn grootste pluspunt, het comfort. De schoen is dan ook gemaakt voor de ultrarunner die nog kilometers voor de boeg heeft en maximale snelheid ondergeschikt maakt aan de absolute beleving van het hardlopen.

Als zelfkastijding het streven is en het allemaal niet Spartaans genoeg kan zijn, is de schoen wellicht geen goede keuze.

Voor iedereen die van zichzelf houdt zou ik aanraden Hoka’s aan de voeten te strikken en zijn weg vervolgen. Ik denk trouwens dat het niet lang meer duurt voordat ook de Maori de brui geven aan het blootvoets lopen en de Hoka one one in hun armen sluiten!

Door : Jeroen Kingmans

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?