fbpx

The Maasdal Marathons; the race that eats its young…

Een trail met een twist…

2 november 2019 – Enkele maanden terug liep ik hem, samen met raceorganiser Cor van Disseldorp, het parcours van The Maasdal Marathons. Ik kon toen niet bevroeden wat me vandaag tijdens racedag te wachten staat. Het begint al als we in de week voor de race geen racebrief ontvangen maar een formele letter of condoleances. Dan weet je dat je ‘Iets’ te wachten staat. Zeker als ik het op mijzelf betrek: Ik ben totaal niet in vorm en pas twee weken weer een beetje aan het bootcampen en dan is 56k… gewoon een pokkeneind! Nog los van eventuele gekkigheden vanuit de raceorganisatie eromheen…

The Maasdal Marathons beschreef ik eerder in een blog als een van de mooiste trails die ik in Nederland heb gelopen, en ik heb er aardig wat in mijn pootjes. Dat was echter toen het hoogzomer was, nu middenin de herfst is hij zo mogelijk nog mooier en in ieder geval kleurrijker. Horst aan de Maas het toneel van dit bijzondere event, een Trailrun van Boscafé Maasdal in Horst naar Boscafé t Rimpelt in Afferden. Een tocht van 56 km door de bossen van Horst, het Schuitwater, via een overtocht met het veer in Broekhuizen richting de Maasduinen, via Well en Bergen om uiteindelijk te finishen in Afferden. Niet de afstand of het grapje ‘van kroeg naar kroeg’ maakt deze trailrun uniek, maar het is een fikse knipoog naar de bekende The Barkley Marathons, een unieke trailrun in Amerika waarbij, zoals racedirector Laz het zelf omschrijft galgenhumor centraal staat.

Voor mij begint de eerste overeenkomst met de Barkley Marathons met de vraag hoe er te komen. Wanneer je documentaire over The Barkleys kijkt, zie je als je goed oplet de Belgische ultraloper Wouter Hamelinck met zijn vouwfietsje aan de start verschijnen, middenin de bossen van Tennessee. Zo voel ik me ook. Vanuit het Vinexgat Huissen is een tocht naar Horst een queeste, een schier onmogelijke onderneming als je van het openbaar vervoer afhankelijk bent. Vrijwel alle ‘opties’ beginnen de avond ervoor, zo rond de klok van tien. Dat is echter het tijdstip dat een vriendin het hondje komt ophalen en daarmee verwordt de optie tot een onmogelijkheid. Honden zijn handenbinders, gewilde handenbinders. Fietsen is het enige dat resteert, maar om nou 60 kilometer te fietsen en daarna 56 te rennen en dan je fiets bij de start weer op te moeten halen… Via Cor en Geraldine word ik in contact gebracht met Start2Ultra-deelneemster Monique die met haar team aan de start zal verschijnen voor de estafette-vorm van dit event.

Aldus sta ik in alle vroegte met koffie voor mijn chauffeuse klaar als zij me een voicebricht stuurt waarin ze met enige paniek vermeldt dat ze aan de late kant is. Het screenshot erna doet dat bevestigen als ik zie dat de TomTom melding maakt van 175 k/ uur. Ik maan haar toch vooral rustig aan te doen. De bus zal niet zonder ons vertrekken. Want ja, we rijden naar Afferden en daar stappen we met en groep kleurrijk uitgedoste trailgekken in een grote bus om vandaar naar Horst te rijden. Dat is altijd een pijnlijke gewaarwording: Het parcours afrijden voor de start, zodat je weet wat je te wachten staat… ik herinner het me van de Athene marathon waar ik per bus naar Marathon werd gebracht over smeulend asfalt, waarover ik enkele uren later terughobbelde.

In de bus hangt een gezonde anticipatiestress, om niet te zeggen: het broeit. Er wordt gefilosofeerd over de verassingen die ons te wachten staan en aangezien ik hem gelopen heb, worden er opmerkingen over mijn kledingkeuze gemaakt: ‘Waarom is die gozer zo warm aangekleed? Wat weet hij, dat wij niet weten!’ Ik gniffel en sluit de ogen, om zo niet al die kilometers onder me door te zien glijden. De kledingkeuze is een bewuste. Ik ben niet in vorm, ga er even over doen en wens de spieren warm te houden om krampjes buiten de deur te houden. Daarnaast neem ik alles mee in de rugzak en laat geen dropbag achter in Afferden. Ik kan dan volledig zelfvoorzienend mijn dingetje doen en als een spier onderweg afscheurt, of ik stort in, kom ik veilig en warm weer thuis.

Eenmaal uit de bus staat daar Geraldine die onze startnummers uitreikt. Tevens een gouden munt voor de pont, met de begeleidende opmerking deze goed te bewaren. Onderweg zal Hermes op de pont op ons wachten en ons muntje innemen. De Oude Grieken geloofden dat overledenen als schimmen in het onderaardse dodenrijk van Hades voortleefden. Hermes begeleidde de doden tot de mythische rivier de Styx, waar ze met een veerboot naar het aan de overkant liggende dodenrijk werden gebracht. De metafoor van het dodenrijk ontgaat me niet. Na een kolometer of twintig, met dan nog 35 te gaan, ben ik vast reeds in het voorportaal.

Dan ontvangen we een enveloppe met daarin aanwijzingen waar de vijf boeken verstopt zijn waaruit je de bladzijde met je startnummer moet scheuren. Deelnemers moeten deze op de route zoeken en scheuren als bewijs hier de bladzijde die overeenkomt met hun startnummer uit. Bij de finish in Afferden overhandigen ze deze aan de racedirector. Kosten nog moeite zijn gespaard om ons te testen. Er gonst tevens een gerucht over een zogeheten ‘victory lap’ en daarmee praten we dus niet meer over een race van 56k, maar méér…

Cor houdt zijn korte praatje, stelt ons voor aan Hermes die ons zal opwachten en ontsteekt dan zijn sigaret zoals Laz dat doet bij de start van The Barkleys. Zelfs voor hem is dit een bijzonder moment. Cor heeft zelf een speciale band met The Barkley Marathons. Hij is een fan van het eerste uur en was dit jaar door Laz uitgenodigd om deel te nemen. Helaas maakte het opstarten van Trailrunning Events dit niet mogelijk.

Geen aftellen, geen pistoolschot, maar de rook van zijn sigaret drijft ons weg. Gemoedelijk gaan we op pad, solo-lopers en estafetteteams, rond het kleine bosmeertje en uit het zicht. De eerste tien kilometers loop ik alleen, net achter de eerste twee drietallen. Lekker  mijn eigen ritme draaien en toch bovenal extreem rustig in het licht van hetgeen komen gaat. Vanaf de start is het direct prachtig en de herfstkleuren knallen uit de voegen van het bos. Soms haperen GPS-sen en tref ik mensen die me inhalen die eigenlijk voor me lagen. Het mag de pret niet drukken. Het aardige is dat trailrunners die 56k lopen niet malen om een paar kilometer meer of minder.

Dan hectiek als we stuiten op het eerste boek. Gretig scheuren we onze pagina eruit. Een boek van Karin Slaughter als ik me niet vergis. Wie The Barkley heeft bekeken weet dat dit boeken zijn met titels als: “De hel is hier”. De symboliek is ook hier helder… Zo halverwege de eerste etappe naar de boot tref ik Ed Laurentzen op mijn pad. Toevallig ken ik zijn vrouw als zakenrelatie en las ik ooit over hem in de krant toen hij zijn 100 kilometer lange Trans Zagora Trail liep. (https://lingewaard.gemeentenieuwsonline.nl/nieuws/algemeen/90293/bemmelnaar-ed-laurentzen-deelnemer-marokkaanse-woestijntrail-). Tot voor kort koppelde ik man en vrouw niet aan elkaar en nu kunnen we dat mooi bespreken en het uur dat we samen oplopen. Ed was ‘even de weg kwijt’ omdat zijn GPS wat problemen gaf, dus dirigeer ik hem het spoor over en samen duiken we een prachtig bos in met fluorescerende groene mosgrond en eenzelfde oranjerood bladerdak. Euforie met een groet EU. We zigzaggen over een tien centimeter breed hazenpad en uiten kreten van genot. Na de eerste verzorgingspost laat ik Ed gaan onder het mom van zelfbescherming. Iedere kilometer die ik u te hard ga, zal me bezuren in de laatste kilometers. Ik laat Ed iets van me weglopen, maar dat blijkt genoeg om hem voor de rest van de dag uit het oog te verliezen. Zijn boot vaart net weg als ik aankom en dat betekent enige wachttijd. Tevens een groot containerschip waardoor mijn boot niet direct kan afvaren. Het zit niet mee want eerder stond ik met Ed al voor de slagbomen te wachten toen de trein passeerde. Maakt allemaal niets uit.

Op de boot volgt de tweede verzorgingspost en na inleveren van het muntje maak ik even een selfie met Hermes. Tot nu toe was het heerlijk lauw herfstweer, maar als we door de kale velden in de uiterwaarden rennen, volgt een harde en frisse bui. De regen staat kortstondig pal op de kop, genoeg om ons te doorweken. Gelukkig duiken we daarna voor een kilometer of 35 het bos in om daar enigszins beschut onze weg te vervolgen. Toch volgt nog een ‘natte’ etappe. Na een camping moeten we over een sloot, maar vinden de brug niet. De kerel voor me komt veilig aan de overkant door met een lange wandelstok balans te houden en over een glibberige boomstronk te waggelen. De dame daarna is minder succesvol… als ze op de wal wil stappen, glijdt ze weg, valt achterwaarts in de sloot en is in ieder geval tot halverwege de borstkas nat. Gelukkig was ze dat reeds, dus lachend vervolgt ze haar weg.

Ik begin inmiddels aardig de stammetjes te voelen en ren steeds een paar kilometer om dan een stukkie te wandelen. Ook is de mentale scherpte aan slijtage onderhevig en ben ik dientengevolge niet meer zo bezig met boeken die onderweg zijn verstopt. Jammer, want zo mis ik mijn eigen boek dat ook qua symboliek uitstekend in de race past: Rennen voor je Leven… Cor en Geraldine dachten dat ik deze galgenhumor wel zou kunnen waarderen en daar hebben ze helemaal gelijk in. De consequentie is ook dat een dag later de bestellingen binnenstromen!

Ondanks de pijn kan ik soepeltjes blijven draaien. Ik voel wel de bootcamps van Evert van der Zee tijdens de klimmetjes. Na ongeveer 7,5 uur en 58 kilometers op de teller val ik in Afferden uit het bos. Al met al zeer tevreden als je bedenkt dat hierin de wachttijden voor trein en boot zitten. Bij de finish een grijnzende Cor die me voor de keuze stelt: DNF of victory lap, maar dan zelf ook wel inziet dat dit geen keuze is. Ik ga met volle overgave voor een DNF, vooral omdat de trompetist Jasper van Rens ‘Tapped’ voor me speelt. Verrekte indrukwekkend na 7,5 uur inspanning en een ‘leeg hoofd’. Ik moet even iets wegslikken, ik snel overga op Filou. Een passend biertje om weg te slikken, want zoals Kasteelbier het zelf omschrijft: “Een streek uithalen, daar hoort Filou bij”.

Na afloop mag ik me in het toilet van de kroeg omkleden. Grappig hoe lang zoiets kan duren na een ultra. Minutenlang sta je te klooien om je van je sokken te ontdoen. Voor je het weet, ben je een half uur verder, voor je weer naar buiten strompelt. Tevreden sip ik aan Filou terwijl Jasper Tapped speelt en we deelnemers binnenhalen na hun victory lap. Trailrunning Europe heeft zichzelf overtroffen met dit heerlijke avontuur! Heb je het gemist? Gauw naar Netflix, ik ga hem nog eens kijken met de pootjes omhoog.

Dank!

 

De Barkley Marathons op Netflix: https://www.opnetflix.nl/the-barkley-marathons-the-race-that-eats-its-young/22491

De Maasdal Marathons: https://trail-events.com/the-maasdal-marathons/

Mijn eerdere blog over het parcours: https://www.trail-running.eu/2019/07/trailgenot-a-la-creme-kroeg-naar-kroeg/

Volgende events: www.trail-events.eu

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account