fbpx

Omdat trailers nou eenmaal anders zijn…

Regelmatig loop ik een georganiseerde trail en daarnaast train ik door te trailen en op de weg hard te lopen. Korte afstanden vind ik maar niks. Als je dan 4 x per week een rondje gaat lopen, krijg je leuke afstanden per week… En als je dan geen mensen in je omgeving hebt die net als jij (lange afstand) duursporters of trailers zijn. Tja dan krijg je vragen. Regelmatig dezelfde vragen zelfs. Vragen die voor de trailers onder ons, toch wel bizar zijn. Vragen waarvan wij denken, dat is toch logisch? Vragen die niet eens in ons op zouden komen. Toch maar eens een uitleg over deze vragen. Zelf worden ze immers met grote regelmaat aan mij gesteld. Het gaat daarbij om de volgende vragen: “Waarom loop je? En vooral waarom zo enorm ver??? Dat is toch niet gezond?! Daarvoor heb je toch een auto”

Ergens snap ik deze vragen ook wel. Voor niet duursporters en trailers, zijn we toch wel een raar volkje. Raar loslopend wild, dat met weer of geen weer (soms) bizare afstanden gaat lopen op de meest onmogelijke plekken. Bepakt en bezakt, navigerend met een horloge en soms nog stokken erbij ook. En met de grootste glimlach als ze vol modder, schrammen of stof zitten. Ergens is dat misschien ook wel een ieniemienie beetje bizar. Toch vooruit dan maar. Dit keer een uitleg voor al die niet trailers, waarom in hemelsnaam?

Nou ik loop voor de rust. Voor het genieten. Voor het leeg maken van mijn hoofd. Waarom dat zo ver en op soms onbegaanbare plekken. Bij een klein rondje, voor mij 10 km, kom ik wel tot rust. Maar liever ga ik verder. Na 10 km begin ik net, is mijn hoofd vaak net een beetje tot rust. Dan begin ik pas lekker te lopen. Schijnt dat ik een diesel ben. Iets wat mijn vader al onwijs vaak heeft benoemt, als hij  weer eens aan andere moet uitleggen waarom ik ver loop. Voor de rust dus. Rust en een leeg hoofd, dat ik krijg door te lopen. Ook op de weg. Toch gaat de voorkeur na het trailen. Nog meer rust. Heerlijk buiten. Kriskras overal doorheen. Grenzen verleggen en jezelf uitdagen. Buitenspelen. Door de verschillende ondergronden, de hoogtemeters, de wisselende omgeving en het nooit weten wat er op je pad komt. Ultra’s waarin je jezelf leert kennen, je grenzen verlegt. Je erachter komt wat je lijf allemaal kan. Het mentale spelletje van lange afstanden. En toch ook het afzien hierin. Afzien en jezelf verbazen wat je kan. Doorzetten, creatief en positief zijn onder alle omstandigheden. Dingen die onmisbaar zijn bij ultra trails. Het bij iedere trail of training weer meer over jezelf leren, meer leren over de sport en het leven. Beseffen hoe bevoorrecht ik ben om te kunnen en te mogen lopen op prachtige plekken. Kortom voor mij is het genieten van heerlijk buitenspelen. Tijdens het lopen en als ik bij mijn paard ben, zijn de momenten dat er rust is in mijn hoofd. Dat zijn de momenten dat ik intens geniet. Vast en zeker dingen die de duursporters onder ons herkennen. Voor anderen is het nu misschien iets duidelijker. Al zullen we dat bizare clubje mensen blijven die voor de lol gaat afzien. En weet je, ik hoor maar al te graag tot die club! Normaal is zooo onwijs saai!!!

Om toch ook maar wat trails erin te gooien. In februari is er het plan om bij de Dodemans trail voor de 4x 21km te gaan. Een pittige trail met de nodige hoogtemeters. Voor mijn training hiervoor heb ik mazzel. Het Montferland is mijn achtertuin. Een stuk bos dat ontstaan is tijdens een van de laatste ijstijden. Mooi wat klimmetjes dus. Zo ook de Kale Jacob. De wie??? De Kale Jacob is een gemene klim. Eentje die heel onschuldig en ongemerkt begint, die steeds een stukje steiler wordt. Een echte kuitenbuiter. Zo heb ik hier mijn vaste rondje Kale Jacob. Een trainingsrondje van 22 km met ruim 500 hoogtemeters. Die ik bijna wekelijks loop. Al bij het begin gaat het meteen bult op. Even een goede warming up, noemen we dat. Hierna volgt een stukje klimmen en dalen en slingeren door de bossen. Na 5 km is het de eerste keer de Kale Jacob op. Na 1 km sta je boven en ga je meteen weer na beneden. Met daarna een stuk om te versnellen. Even een beetje vlakker, langs de molen op en na 12 km mag je weer gaan klimmen. Nog een stukje crossen en daar is de Kale Jacob alweer. De tweede keer in dit rondje, vanuit weer net een andere hoek. Nog een stukje pittiger dit maal. Gelukkig wel de laatste keer. Het is na een lange klim weer afdalen en versneld zigzaggend naar de parkeerplaats. Ergens vond ik dit ooit niet ver genoeg. Nam ik er nog een klein lusje van 2.5 km bij. Een lusje wat tegenwoordig standaard is. Die hoort nu eenmaal bij mijn rondje Kale Jacob. Dat lusje niet doen is geen optie, dan klopt het niet. Dus hoe moe ik ook ben, hoe zwaar de training al was. Dat lusje hoort erbij. Een lusje waarmee ik mezelf aan het eind nog even wilde uitdagen. Namelijk even nog bijna 100 meter klimmen in dit stuk. Een stukje steil klimmen, waarna ik afsla en naar beneden ren. Bij de bosrand aangekomen, is het halverwege het weiland omkeren en weer omhoog. Even 1 km omhoog waarna ik weer mag omdraaien. 200 meter na beneden en weer afslaan na het pad richting de auto. Waarvoor nog een paar honderd meter klimmen, voor het laatste stukje keihard naar beneden knallen. Tja grenzen verleggen en afzien hé. Schijnbaar vind ik dat leuk. Rondje Kale Jacob, lijkt me geslaagd als trainingsrondje voor de Dodemans! Die bekijk je in de 21 km ronde die feitelijk 23,5 km is toch ook van alle kanten.

Dodemans staat gepland samen met wat anderen. Dan is het natuurlijk ook erg leuk om samen te trainen. En hoe kan dat nou beter, dan een van hun mee te nemen voor een rondje Zandenbos? De Zandenbostrail vond ik zo een leuke route, die moest ik wel nogmaals lopen! ’s Ochtens vroeg afgesproken bij de carpool, nog een stukje rijden en gaan! Samen genieten van de prachtige route. Dit keer wel wat beter oppassen. De regen van afgelopen weken, heeft voor de nodige modder, blubber en plassen gezorgd. Sommige stukken waren meer moeras dan iets anders. En wij maar lachen en zeggen “Hier doen we het voor, lekker buitenspelen!”. Een geslaagde ochtend! Toch moesten wij natuurlijk wel even laten zien dat wij van die gekke trailers zijn…. De ene gaat na een rondje van 31km nog even een duurloopje doen met een ander loopmaatje. De ander gaat nog fietsend naar haar paard om vervolgens een buitenrit te maken… Tja komen we toch weer uit op de begin vraag van dit verhaal. “Waarom loop je zo ver? En dat is toch niet normaal?” Al grijnzend denk ik hierbij, mijn dag kon niet beter!

 

Tot de volgende keer voor een mooie afsluiting van dit jaar! Ik heb in ieder geval de Brabantse Kluis Trail van 28 december nog op de planning staan en het nieuwe jaar start ik gelijk goed met een Ultra op de Leenderbos Trail!

Elke

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?