fbpx

Praatjes op de Paadjes

“Mevrouw, heeft u misschien n pleister voor mij?”

Dit was mijn eerste kennismaking met Geraldine toen bleek dat mijn nieuwe trailschoenen n pietsje knelden. Zonder enig probleem werd het gevraagde verbandmiddel tevoorschijn getoverd en kon ik van start bij de Leenderbostrail, nu zo’n 1,5 jaar geleden. Mijn kennismaking met Trailrunning Events was n feit Toen ik enkele weken later onder de brug bij Nijmegen werd begroet met “hé daar heb je Marcel van de pleister” wist ik het al; dit is een bijzonder clubske.

De afgelopen 18 maanden heb ik meer dan regelmatig mogen aanschuiven aan de rijk gevulde dis die ons bij elke VP wordt voorgeschoteld. Of het nu tijdens de moordende Dodeman, aan de Poorten van het Gelderse, op de o zo Groooote Heide of ergens in het Maasdal tijdens de marathons is, het assortiment is altijd overdadig en uitgebreid. Niks huismerk lauwe cola en net zo lauwe bouillon maar Pure Chocola, pinda’s, Tuccies, wineguns en heerlijke echte kouwe Coca Cola. De glimlach en vriendelijkheid van de dienstdoende vrijwilligers doet de rest. Eigenlijk ga je voor de VP’s maar als je er dan toch bent, kun je net zo goed n stukkie hobbelen.

De startprocedure is er niet zomaar eentje. Anoniem uitdelen van startnummers is uit den boze, want staat Geraldine al niet te kleppen met een verwachtingsvolle trailer, is het de grote chef zelf die met zijn bronzen Limburgse G de gasten welkom heet en je vervolgens op geheel eigen Coriaanse ludieke wijze (ik ben Cor, hoi Cor) vertelt wat de do’s and don’ts zijn onderweg Daar waar ik bij andere events meestal net op tijd ben, probeer ik hier juist wat vroeger te komen. Inmiddels voelt het namelijk een beetje als thuiskomen en wat is er nou fijner dan voor je loopje eventjes ontspannen bij te beppen en sfeer te snuiven? Omdat ik zelf meestal kies voor de wat langere afstanden kan ik maximaal geneiten van de uitgezette routes. Hierbij wordt er trouwens wel van je verwacht dat je bij de les blijft, want een afslag is zo gemist, soms ziet een pad eruit als struikgewas (en is het dat ook gewoon) of vind je een hek op je weg waar je om- of overheen moet. Heb geen bang; de GPX is heilig en Cor regelt het achteraf wel met de betreffende landeigenaar.Over het water? Dan pakken we de pont. Is er geen pont? Dan zal je er doorheen moeten.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik door dit fraaie clubje de meest prachtige gebieden en paadjes heb mogen ontdekken; nog nooit had ik gehoord van de Brabantse Kluis, het Schuitwater of het Zandenbos; maar ik heb er inmiddels wel gelopen..Alleen of in een klein, zelfgekozen gezelschap want in tegenstelling tot andere evenementen loop je hier niet als Japanners, inclusief voorlopende dame met paraplu, in ganzenpas door het bos. Hier geen overbevolkte singletracks, geen meurende dixies aan de start of overspannen verkeersregelaars die je je auto nou juist op die plek in dat weiland willen laten parkeren waarvan je zeker weet dat je er nooit meer vandaan komt, maar kleinschalige en persoonlijke evenementen waardoor je het ultieme trailgevoel beleeft terwijl je tegelijkertijd in de watten ligt. Het enige wat je nog te doen staat is lopen en genieten.En als je dan na je 7, 30, 50 of zelfs 100 km over de finish huppelt of strompelt, staat er altijd weer die kale meneer met die lange baard die zijn enorme rechterhand met een klap tegen de jouwe slaat. Een High five voor iedere finisher want ook op de allerlaatste wordt gewacht.

Afgelopen jaar heb ik onder meer over de Grooooooote Heide mogen dwalen, en me verbaasd over de ruimte, de Dodeman mogen bedwingen als voorbereiding op mijn avontuur in de Italiaanse bergen, het Schuitwater verkend, door de Gelderse Poort gegaan (en weer terug) maar het absolute hoogtepunt was wat mij betreft The Maasdal Marathons; met een knipoog naar de Barkley werd hier een evenement neergezet waar werkelijk niets was nagelaten om het tot een succes te maken. En een succes, dat werd het
Zijn er dan alleen maar positieve geluiden? Nee natuurlijk niet. Meestal zijn start en finish locatie uitgezocht op basis van faciliteiten. Er worden afspraken gemaakt met gezellige (daar hebben we dat vreselijke woord) horeca hetgeen betekent dat je na afloop automatisch te lang blijft hangen..

Het begon met een pleister, maar inmiddels is het veel meer dan dat. Vriendschappen zijn hier ontstaan, mijn liefde voor de trail is hier ontloken, ik ben door Cors hand, (dezelfde die hij gebruikt voor zijn high fives), in de Dolomieten beland, maar vooral vind ik het fantastisch te ervaren met hoeveel passie en aandacht de evenementen worden georganiseerd.. Een concept dat staat als een huis, gebaseerd op liefde voor de paadjes..

Inmiddels heeft Chris mij ook al zover weten te krijgen om volgend jaar samen met Karin (die uit de Dolomieten) mijn eerste 100 Miler in Slovenië te gaan doen. Een nieuw avontuur is geboren, en dan te bedenken dat het allemaal begon met een pleister.

Zo tegen het einde van het jaar word ik altijd wat melodramatisch, dus vandaar mijn lofrede. Daarnaast leek het mij gepast wat veren in reten te stoppen, dus vooruit, daar komt ie; lieve Geraldine, Chris, Cor en vrijwilligers; super bedankt voor alles wat jullie het afgelopen jaar weer voor ons hebben betekend. Jullie hebben ons loopjaar ingekleurd. Dank je wel!

Tot 2020, tot op de paadjes! (oh en tot 5 januari in het Leenderbos)

Door Marcel Tunderman

Meer van Marcel op Facebook: Praatjes op de paadjes

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?