fbpx

Whoopwhoop, vliegen met mijn Hoka One One Evojawz-trailstampers op de Joepieloop

8 december. Dag van de Joepieloop. Een loop met zo’n naam klinkt gezellig, maar iedereen heeft zo zijn uitdaging, zijn queeste. Voor mij is het de N70, een rondje waar je niet in je ritme komt en waar je als stevig gebouwde knul niet vooruit te branden bent.

Zeker vijf kleer per jaar loop ik de N70 Natuurroute, een wandelroute van ongeveer 14 kilometer door het Rijk van Nijmegen, over de stuwwal tussen Nijmegen en Groesbeek, door het Ubbergse bos, naar de grens met Duitsland. Het parcours loopt over de eeuwen oude stuwwallen met mooie beklimmingen, verre uitzichten en steile afdalingen. Eigenlijk is er geen vlak stuk in het route te vinden. Binnen de kortste keren laat je civilisatie achter je en waan je je in Ardennen of Sauerland. Het ontstaan van de N70 wandelroute gaat terug naar 1970, het natuurbeschermingsjaar. Sinds die tijd is de N70 een zeer populaire wandelroute onder natuurliefhebbers.

De loop wordt georganiseerd door enkele adepten van de jaren 70. Je mag je niet inschrijven, niet betalen, maar krijgt wél appeltaart, soep, koffie, gezellige muziek en catering onderweg. Kortom een lichte statement tegen commercie en dus gewoon een gezellig, fijn, klein loopje. Een feest van herkenning is het ook. Deze loop wordt niet aan de grote klok gehangen; je moet ‘ervan weten’.

Vandaag ga ik mijn nieuwe Evojawz-trailstampertjes van Hoka One One testen op de N70, een uitgelezen mogelijkheid, gezien de zwaarte van hetgeen mij te wachten staat. Snel maak ik als ik aankom de ‘foto voor’, als er nog geen spatje op zit. Dat gaat veranderen.

Ongeveer 150 mensen hebben zich verzameld bij de grote rode brandweerwagen als de organisatoren iets brullen, zoals ook Cor dat doet bij de Trailrunning Events: ‘Witte linten links houden en als je hem rechts ziet, rechtsomkeer maken.’ Tips waar je wat aan hebt, zeg maar. Het helpt dat de N70 gemarkeerd is met groene paaltjes. Toch blijft het een mythisch rondje tussen 13 en 15 kilometer met tussen de 300 en 500 hoogtemeters, niemand weet het precies en dat maakt dit een urban legend. Het kan vandaag zomaar weer anders zijn. Pijnlijk is de gedachte dat loopgrootheid Pascal van Norden hier 3.11 op de marathon van drie rondjes loopt en mij dan bijna lapt op mijn twee rondjes. Iets met verschil dat er moet wezen.

Meteen valt op hoe licht de schoenen zijn. Ik hoop dat ze stevig genoeg zijn om deze bonkige kale vent over de paden te helpen. In een eerder stadium van mijn loopbaan deed ik eens research naar het wel en wee van mijn voetjes. Als je doucht sla je ze eigenlijk altijd over. Ze staan daar wel in het water, dat langzaam wegkringelt in het doucheputje, maar je zeept je benen in en eindigt eigenlijk altijd bij je kuiten. Een zoektochtje op internet leert me dat mijn lieftallige voeten uit 26 afzonderlijke beenderen, 33 gewrichten, 107 ligamenten en 19 spieren en pezen bestaan, waarmee de bijzonder ingewikkelde bewegingen gemaakt worden om te kunnen lopen. De voeten zorgen voor stabiliteit en bepalen letterlijk hoe stevig we in onze schoenen staan.

Bij het hardlopen worden de voeten intensief gebruikt. Tot mijn schrik lees ik dat iemand van tachtig jaar tijdens zijn leven ongeveer 120.000 kilometers te voet heeft afgelegd. Dat zal bij mij straks zeker vele malen meer zijn. Jaarlijks loop ik honderden kilometers hard in wedstrijden en trainingen over diverse ondergronden.

De voeten; ik zet ermee af, corrigeer ermee, ze vangen me op, ze steunen me, dragen me, torderen, soms tot een belasting van wel zeven keer het lichaamsgewicht. Bij hard rennen wordt er meer gesprongen dan bij het lopen, lees ik nog. Zet dit af tegen de Geneveconventie en één ding staat als een paal boven water: hier is sprake van pure foltering, mishandeling van de gruwelijkste soort.

Het is dan ook goed dat de slogan van Hoka belooft dat ik ga vliegen:

Empowering everyone to feel like they can fly.
A bold and unexpected approach to performance footwear.
It’s Time To Fly ™

Aldus ga ik zoals altijd te hard van start nadat er is afgeteld. Voortvarend stuif ik over het veld langs het paardenveldje en daarna over de klinkerweg om de Sint Maartensklinniek. Meteen valt op dat de schoenen zich ondanks fenomenale noppen uitstekend houden op gladde klinkers. Dat wil nog wel eens tegenzitten en dan glijd je als een malle over het harde, bemoste oppervlak. Zo niet hier en ik cruise de uiterste lus van het rondje door en haal zelfs enkelen in. Eerste test geslaagd: Schoenen houden zich kranig in blub én op asfalt.

Het nare is dat je tijdens de ronde nergens in een ritme komt. Als we de Maartenskliniek gehad hebben, duiken we het bos in en volgt meteen een steile afdaling die opgevolgd wordt door enkele klimmen langs het grasland. Om daarna weer als een jecko naar beneden te stuiven, gevolgd door een te steile trap met te hoge treden, de uitgelezen mogelijkheid om een scheen te breken. Ik niet, ik vlieg. Ale gekheid op een stokje: deze schoenen zijn zelfs lichter dan de spikes die ik in een vorig leven gebruikte om mijn baanwedstrijden af te raffelen.

Voorbij de Elyzeese velden duiken we naar beneden voor de klim van de dag. Op dit stuk veel vettige klei zoals je die in de voerstreek in Limburg hebt. Moeiteloos volbreng ik ook deze test. Ik kan een kompasstandje lopen zonder van mijn koers te wijken, daar waar anderen waggelen en glijden.

Als we aan het andere eind van de ronde zijn, volgt een lange trail met scherpe keien. Ook hier kan ik prima uit de voeten met mijn muiltjes. Voldoende bescherming en voor ik het weet loop ik al langs de stenen grenspalen met Duitsland en zit ik op de weg terug naar het paardenveldje.

Het is verwonderlijk maar ondanks het feit dat ik aan de zware kant ben en na een lange onderbreking slechts vier weken weer aan het rennen ben, loop ik vandaag nèt niet mijn snelste tijd hier. En dat heb ik echt te danken aan mijn Whoopwhoop Hoka One One Evojawz-muiltjes. I believe I can fly! Ik kijk dan ook erg uit naar de trails die komen gaan.

Na afloop maak ik snel mijn ‘foto na’ als bewijs van mijn deelname. Modderspetters overschaduwen nu de felle blauwe en gele kleuren. Mooi dat ik ze laat zitten. Deze schoenen horen goor te zijn.

Wordt vervolgd…

Door Jan Fokke Oosterhof

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?