fbpx

De dag na de dag van gisteren…

Ik kan immers niet over vandaag schrijven zonder iets van gister te noemen. Laat ik mezelf toelichten: Gister was er de Groesbeek Trail. Een uitverkocht Event en dus een hoop te doen. Ook al houden we van de kleinschaligheid, met twee volle startgroepen zijn er toch behoorlijk wat mensen en ligt het tempo van werken, denken en schakelen wat hoger. Nu liep de dag voortreffelijk, een hele hoop vrolijke mensen die genoten hebben van een prachtig stuk Nederland met de nodige klimmetjes er bij.

En er was meer! Veel meer, want onze Horeca partner Zweef-inn had bedacht dat het leuk zou zijn om bitterballen te maken voor iedereen. Wijzelf hadden natuurlijk de unieke trail en onze partner voor 2020: Kasteelbrouwerij Vanhonsebrouck zorgde voor Filou! En dan lees je dus dingen zoals dit op Facebook:

“Trails, Bier én Bitterballen? Jullie zijn Helden!”

Nu gaat dat wellicht net iets te ver maar we zijn er wel trots op natuurlijk. Met Filou hebben we het hele jaar iets lekkers klaar staan voor iedereen. En of je het nu ter plekke opdrinkt of er later thuis van geniet, dat maakt niet uit. Je hebt er voor getraild en dus ook dubbel en dwars verdient! Het past ook gewoon, een strekenbiertje bij een club mensen die het best leuk vindt om iets met een knipoog te doen, een streek uithalen is ons niet vreemd. Maak het dan ook nog eens kwalitatief fantastisch en stop het in een recycleerbaar blikje. Dan worden we wel vrolijk. Overigens kan je ook je eigen Filoumuur bouwen: Kijk maar eens hier.

Maar goed, ik dwaal af. Groesbeek was mooi maar vermoeiend en na afloop schoten Geraldine en ik door naar het huis van wat trailvriendjes voor een winter BBQ. (met Filou, hehehehe). Dat was een prima avond verder, leuke gesprekken, prima eten, huis in de steigers, alles er op en er aan zal ik maar zeggen. Moe? Jazekers. Maar zoals het gaat na een event verdwaalden we thuis in alle berichtjes op Facebook en duurde het nog wel even voordat we op één oor lagen. Mijn mannengriep maakte vervolgens dat ik ook nog eens de halve nacht aan het hoesten en proesten was en dat hield niet alleen mezelf maar ook Geraldine wakker. Nu ja, dolle pret zal ik maar zeggen.

 Terug naar vandaag!

Om 7 uur hoorde ik ergens in de verte een wekker. Mijn brein deed niet mee, maar even later besefte ik dat ik toch echt op moest gaan staan. Dat was toen ik ruw uit bed werd gebombardeerd overigens. Maar dat terzijde. Het is Zondag! Niet bepaald een rustdag, want vandaag is de kick-off van Start2Ultra groep 12! Dachten we twee jaar geleden nog dat het leuk en leerzaam zou zijn om groepjes mensen mee te nemen op weg naar hun eerste Ultra en dat we daar wellicht wel twee groepen per jaar van zouden kunnen meenemen, inmiddels loopt het programma geweldig, heeft het zichzelf bewezen en zitten we er vol op. Groep 12 gaat starten, groep 13 wordt gevormd en we hebben al tientallen Ultra lopers aan de Trailrun community toegevoegd. J

Enfin, huis poetsen, schoenen zoeken, douchen, briefje op de deur, kleren aan, koffie klaar. (Niet noodzakelijk in die volgorde overigens.) en dan is het wachten op de eerste. Voor de kick-off ontvangen we de mensen thuis. Juist omdat het beeld geeft van wat we willen. Persoonlijk contact, persoonlijke begeleiding, een vriendelijke sfeer, beetje doe maar normaal dan doe je gek genoeg (terwijl we mensen werven die gek genoeg zijn 50 kilometer te willen gaan rennen) en vooral een warm welkom. We gaan de groep een half jaar meenemen, dan willen we wel dat iedereen zich thuis voelt, en het leuk heeft. Want het leuk hebben, daar hebben we wel wat mee.

En zo zie ik de eerste auto de straat in rijden. (Als je in een dorp woont van 800 mensen herken je nu eenmaal elke vreemde auto.) Ik zie wat gepruts bij een achterbak, en auto twee schuift ook aan. Het feest gaat beginnen! Terwijl onze hondjes blaffen en zenuwachtig heen en weer schieten ontmoet ik oude bekenden en nieuwe vrienden. We drinken koffie en kletsen. De sfeer gaat al snel van lichtjes nerveus naar gemoedelijk. Ik leg kort uit wat we gaan doen en dan is het zo ver, we gaan een rondje trailen.

Die vermaledijde mannengriep (met koorts) maakt wel dat ik vandaag op de fiets spring in plaats van mee te hollen maar dat mag de pret niet drukken. We lopen wat, we kletsen, staan soms even stil en genieten van leuke paadjes. Het doel is elkaar te leren kennen, niet om toptijden te lopen. En wat kan ik hier van genieten. Anderhalf uur lang zie ik een groep die vrolijk pratend rondloopt. Geïnteresseerd is in elkaar, vriendelijk is en contact maakt. Na elke keer dat we even stilstaan en ik iets uitleg over het programma of de trainingswijze zoekt eenieder een andere loper op om daar eens mee te kletsen. Fantastisch.

Na een geweldige ochtend, met zelfs nog een zonnetje arriveren we weer thuis. We kijken naar schoenen, vergelijken racevesten en er is natuurlijk koffie met vlaai! Alles en iedereen is vrolijk, de groep is welhaast al een groep. We zijn vertrokken! De eerste stappen op weg naar die Ultra zijn gezet. Wat gaan we het fijn hebben de komende maanden. We gaan die shit gewoon rocken!

En nadat ook de laatste naar huis vertrok zat ik samen met Geraldine buiten en hadden we tientallen verhalen en anekdotes. We checkten foto’s en gezichten, deelden alles wat we gehoord hadden en namen de dag nogmaals door. Het is haast ongelooflijk wat je allemaal in je opneemt in zo een korte tijd. Ik zou er een blog (of 4) aan kunnen wijden. En al kletsend keek ik Geraldine aan en zei: Zo, ik ben toe aan een Filou…

P.S. Om daarna keihard drie uur op de bank in slaap te vallen, maar dat was het absoluut waard.

Door Cor van Disseldorp

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?