fbpx

Groesbeek Trail; De bende van ellende gaat ervandoor met mijn bier en mijn ballen

Ik zit niet lekker in mijn vel. Sporten is in ieder geval tijdelijk een manier om de pijn te verzachten. De kracht van running therapy is me evident. Aldus maakte ik de afgelopen week meerdere mtb-tochten, rende 33x tegen een hertbult op om 1.000 hoogtemeters af te tikken, roste over de atletiekbaan om voor het eerst in jaren een baantraining af te werken in een omgekeerde piramide. Vandaag is de dag van de Groesbeektrail, georganiseerd door Trailrunning Community – Trailrunning Europe.

Ik wacht voor mijn nieuwe huis als matties Steven Schotpoort, Bram Ottenhof en Leander Boumans in een glimmende bolide me op komen pikken. Een kar vol trailers brengt morbide humor. Ik zit nog geen 10 minuten in de auto. Als ik vertel dat ik even niet zo happy ben en dat ik het verlengde daarvan een maandje de biertjes laat staan, klinkt een collectief ‘mooi extra biertje voor ons’ en daarna een bulderend gelach dat mij ten deel valt. Van je vrienden moet je het hebben.

We besluiten ons de trailbende van ellende te noemen. Steven wordt onze voorzitter want die gaat een maand op vakantie naar zonnige oorden en is daarmee ons lichtend voorbeeld. Ik word penningmeester want ik mag de koffie betalen omdat niemand een pas kan vinden. Afijn, een dolle boel.

We starten bij de Zweefinn een sfeervolle locatie in de bossen bij Groesbeek. Cor houdt zijn altijd humoristische betoog voor de start. Pijl naar links is naar links, pijl naar rechts is… naar rechts en als je het niet meer weet volg je meneer Oosterhof in de witte jas want die gaat altijd de eerste 5k weg als een kogel en zakt dan door het hele veld terug. En bedankt! Van Cor moet je het hebben.

Vandaag niet. Ik start als een kogel, trek door als een tank en finish als een stier. Ik vertrek op een zesde positie en loop op met Bram. We maken een lusje en steken dan de heidevlakte over. Daarna volgen direct paadjes die ik ondanks jarenlang trainen hier niet ken. Het zou kunnen liggen aan het feit dat er 398 bomen gehakt zijn waarvan de restanten op ons trail liggen. Een normaal mens komt hier niet.

We dansen als balletvolk op eieren tussen de wirwar van takken door. Bram heeft er weinig moeite mee. Met maat 49 verbrijzelt hij ieder takje op zijn pad terwijl Fastfokkie met zijn muiltjes maat 42 overal tussendoor zakt en met bebloede schenen uit de strijd komt. En achterstand.

Daarna volgen lekker lange afdalingen waar ik direct kan profiteren van de baansnelheid die ik deze week heb opgebouwd. Ik haal weer wat mensen in en als een jacko vlieg ik door het bos. Als ik bij de post kom staat Chris met de mond vol tanden ‘tjee, je bent ehhh snel!’ Klopt, normaal ren ik alleem maar lang, maar ik wil terug naar snel. Vandaag loop ik bovendien op pijn en dat is een goede uitgangssituatie. Ik kom geen pijn halen maar brengen. Ieder recht stuk gaat het gas erop, iedere bocht accelereren en iedere klim agressief aanvallen. Lekker doorduwen en blijven pushen.

Het leidt tot een 15e positie in het veld en mensen die ik 4 weken terug ver voor me had liggen nu net zo ver achter me. Ik groei in mijn vorm. Mijn muiltjes helpen. De Hoka One One Evojawz is de lichtste schoen waar ik ooit op gelopen heb en met het profiel hapt hij aarde als een dolle stier. Ik heb overal grip, voel me zeker en trek door.

Op ongeveer 15 kilometer als ik in trance aan het malen ben, stuit ik op mijn ex Hester die me highfived. Leuk! Ik ben alleen even mijn concentratie, in mijn kop was ik van alles aan het verwerken. Niet veel later ben ik verdwaald. In mijn bubbel zie ik de pijl die rechts wijst en ik ga links. Ik beland op een track waar ik net was en loop opeens op met onze voorzitter belhamel Steven.

Als ik weer bij dezelfde pijl kom, geef ik weer gas, nu in de juiste richting. Ik raap wat mensen op om te finishen in 2.17 op mijn 24k plus extra lus. De daadwerkelijke tijd zal rond 2.12 liggen. Bram is 3e in 1.53 en Steven en Leander volgen net na mij. Ze drinken mijn biertje op en daarna gaan de trailers braaf aan de thee met bitterballen. Iedere loper krijgt 3 bitterballen en de Zweefinn weet niet wat ze overkomt. Honderden trailers die smeken om ballen. Als het blad ons aandoet, pak ik er 2 om ook anderen er een te gunnen. Mijn gabbers weten daarmee raad. ‘We hadden al je bier, nu hebben we ook je ballen!’ Waarna het feestje compleet is en er daverend gelachen wordt.

Ik was in ieder geval 24k lekker afgeleid. Trailrunnen in de Groesbeekse bossen helpt. Het was een snelle trail die in tegenstelling tot de lokale Leemkuilcross voelt alsof je meer daalt dan klimt. Esher heeft ook hier een surreëel rondje gecreëerd dat de werkelijkheid ontstijgt. Maar dat kan Esher niet alleen, daar heeft hij Cor, Geraldine en Chris voor nodig! Dank voor een heerlijke zaterdag!

Wordt vervolgd…

Jan-Fokke Oosterhof

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?