fbpx

#Fotomoment: Onderweg tijdens de TOR

Ik ga eens het verhaal bij een foto vertellen… zo maar,… in een korte blog. Dit keer een foto die genomen is ergens over de helft tijdens mijn deelname aan de Tor des Giants in Italie van afgelopen zomer.

Inleiding

Als ik straks aankom bij de Gressoney heb ik 201km gelopen,… ik heb Doug doorgestuurd, ik ben even helemaal klaar. De afdaling tot de het basecamp Grassoney is nog 10km afdalen en mijn benen voelen als 2 grote blauwe plekken, waar constant een golfbal tegenaan-gegooid wordt. ‘Please,.. go on Doug’, hoor ik mezelf 30 minuten geleden nog zeggen. ‘Sure mate?’, is that what you need right now?’, was zijn antwoord… ‘Yeah,… just give me 2 hours,… I’ll be fine in Gressoney’. En zo gaat dat. Ik zie Dough handig naar beneden drentelen en ik worstel met mezelf, mijn lichaam en met mijn hoofd. Iedere stap omlaag doet pijn…. De dikke grote-teen-blaar minder dan de knieën.. Het pad gaat van een slome, gemoedelijke afdaling met gras langzaam over in de bosrand, waar het graspad plaatsmaakt voor een stenen variant,.. met veel stenen,… heel veel stenen. Gelukkig loop ik alleen,.. tenminste, dat denk ik.. ik heb totaal niet in de gaten wat er om me heen gebeurd. Ik hoor mezelf het pad vervloeken,.. de tranen springen in mijn ogen van ongeloof,… als ik het pad voor me nog steiler zie afdalen, met nog meer ongelijke vaste en losse stenen. Dit gaat zo langzaam,.. Pffff… gedachtes van stoppen bij Gressoney zitten in mijn hoofd… het is pijnlijk, waarom doe ik dit,.. Klootezooooi..

Zo,.. dat was allemaal vooraf aan de foto hieronder – De voor mij zwaarste afdaling tijdens deze TOR des Giants … Na ruim 3 uur ploeteren en pijnlijke benen ben ik binnengekomen in Gressoney.. daar was mijn dropbag en mijn vrienden. Daar was ik er helemaal klaar mee… Maar gelukkig ik had de juiste mensen om me heen, ze lieten me met rust en antwoorden precies goed of gaven heel wijs geen reactie. Pijn maakte plaats voor angst… angst of ik überhaupt door kon blijven lopen…. Bij lange races heb ik mezelf aangeleerd nooit te lang over hetzelfde na te blijven denken… anders maken de gedachtes plaatst voor een werkelijkheid. Ik vroeg Doug hoe lang hij wilde rusten en besloot ook een uurtje te gaan liggen. Ik was gesloopt, ik zette mijn telefoon die aan de powerbank hing als wekker en viel in een grote zaal vrijwel direct in een diepe slaap.

Opnieuw weer nieuw

Ik werd voor de wekker wakker.. alles stijf, maar niet echt pijnlijk. Ik hobbelde door het basecamp richting Doug en zijn team meiden die ons hielpen bij de dropbag posten. Op dit soort momenten stel ik mezelf niet zoveel vragen.. ik ben gewoon weer onderweg… Wat eten, veel koffie,.. alles inpakken,… terug in een doorgaan-ritme komen en alles weer inpakken voor vertrek.

De foto is net genomen voordat Doug en ik weer doorgingen richting de volgende Coll na een klim van 1800 D+… voor de laatste 140km voordat we samen zouden finishen in Courmayeur. We zijn hier op de foto alle ellende van daarvoor vergeten,.. we gaan samen weer verder en mijn lijf heeft genoeg gehad aan dat uurtje om te herstellen. De pijn is weg,.. de energie is terug. We kunnen weer lachen en dat is goed… humor maakt mijn tochten zoveel aangenamer.

Bij het zien van deze foto komt er iedere keer een lach op mijn gezicht. Doug is een vriend voor het leven,.. we hebben elkaar 138uur meegemaakt in extreme situaties. We zijn samen gestart en samen gefinisht . We hebben gelachen en gehuild… 5 uur later waren we op de top van de coll en zijn we 15 minuten gaan zitten onder een zwarte deken van heldere sterren. Het enige wat we daar tegen elkaar zeiden was: ‘This is why my friend,… this is why..!” “Love it,…Love it big time…”

Tot de volgende keer

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

NOTE: En o ja,.. voor de oplettende kijker naar de foto… De hoofdlamp staat inderdaad verkeerd op mijn hoofd… zo scherp ben ik ook weer niet als ik net wakker ben. 😉

 

 

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?