fbpx

UTVV Slovenië

Mijn telefoon gaat, Chris aan de lijn. Hé Robert, lijkt het jou leuk mee te gaan naar Slovenië? Euh, ja tuurlijk! Maar wat gaan we daar doen dan, was mijn reactie. Nou een trail lopen, weet je wat, ik mail je zo wel even een linkje door. Oké, we spreken elkaar. Lekker kort en krachtig was het gesprek.
Natuurlijk wacht ik niet op de mail van Chris, maar google zelf even. De UTVV; Ultra-Trail Vipava Valley. en Ik vind een website met diverse afstanden. Bel meteen Chris weer. Ja dat ziet er leuk uit. De afstanden tot 32 km vallen af voor mij, dat is zonde van het eind rijden. De 160 km is net wat te ver, ik ga voor de 106 km. Na een 80 km op de Bello Gallico is dat een mooi vervolg besluit ik. Chris wil de 160 km. Dat was dus snel geregeld, nu de voorbereiding nog dacht ik…

Aan de hand van een mooi schema van Cor wat ik nog heb liggen van Start2Ultra, maak ik mijn eigen aangepaste versie. Als een schema werkt om van 20 naar 50 km te komen, moet dat toch ook werken om van 80 naar 106 km te komen. Op advies van Cor heb ik er wat rust ingebouwd en is het gewoon genieten van het lopen.
We rijden op woensdagavond, op ons gemak, richting Slovenië en komen donderdagochtend aan.

Wat ons opvalt is de vriendelijkheid van alle mensen en hoe trots ze zijn op hun vallei. Overal word je, als ze merken dat je buitenlander bent, meteen in het Engels aangesproken. Gelukkig maar, want Sloveens spreken we beide niet. Het eten is echt heel goed en van wat je er voor moet betalen, word je als zuinige Nederlander alleen maar blij. We maken er een ontspannen dag van, Chris schrijft nog een blog als we een koffie drinken met uitzicht op de finish. Ja, hier wil ik graag na die 106 km over de streep komen. Ik kan bijna niet geloven dat ik het nu ook echt ga doen.

Vrijdagavond om 18:00 uur mag Chris van start, er wacht hem een 160 km met een kleine 7000 hoogtemeters. Een paar minuten voor de start spreek ik Boštjan Mikuž, de organisator. Hij vertelt me dat Francesca Canepa (Winnares UTMB 2018 en nog wat andere trails) de start niet kan vinden. Maar gelukkig, echt 1 minuut voor de start komt ze aangelopen. Ze krijgt een tracker op haar racevest en kan omdraaien om meteen ter starten. Later komt ze als eerste vrouw nog over de streep ook. Zo kan een voorbereiding dus ook. Ik blijf ga even ontspannen op de kamer liggen, mijn start is om 00:00 uur. Alle spullen heb ik klaarliggen en ik denk dat ik er ook wel klaar voor ben. Ruim op tijd ga ik naar de finishlocatie, van daaruit worden we met een bus naar de start gebracht. Het is niet echt heel warm en de meesten duiken een café in. Daar zie ik Paige Morrow, een kleine Canadese dame uit Engeland die ik tijdens de Bello ook even had gesproken. Onder het genot van een koffie en thee besluiten we het eerste stuk in de donker samen te lopen, mits onze tempo’s hetzelfde zijn.

Om 00:00 uur gaan we van start, in het donker en binnen een paar minuten zijn we al in een bos. Na nog geen half uur lopen zijn we alleen, ver achter en voor ons zie ik af en toe een lampje van andere lopers. Soms kletsen we wat en dan zeggen we een tijd niks tegen elkaar. Het samen lopen helpt mij om niet te stoppen maar door te blijven hobbelen. Als we boven bij een bergkam komen, staan we even stil om te kijken naar de lichtjes van het dorp beneden. Ondanks dat het donker is, geniet ik van de rust en stilte. Langzaam wordt het licht en komt de zon op. We genieten samen van dit moment, maken een paar foto’s en lopen weer verder. Ons looptempo is gelijk, bergaf loop ik wat voor, bergop Paige. Tussendoor zit ik te rekenen. Chris moet langer lopen en is eerder gestart. Wij steken een stuk af. Waar zou ik Chris kunnen treffen? Loop ik harder? Loopt hij harder? Op deze manier leid ik mijn gedachten af en hobbel verder. Tot ongeveer een 48km gaat het goed. Dan voel ik kramp in mijn kuit opkomen. Nog een klein stukje tot de verzorgingspost waar de dropback ligt. Tegen Paige zeg ik dat ze maar verder moet gaan, het is nu volop licht en mijn tempo zakt behoorlijk.

Bij de verzorgingspost tref ik Paige weer, ze geniet van een massage. Ik vraag de masseuse of ik daarna mag. Ik neem de tijd om wat te eten, mijn racevest aan te vullen en ik poets mijn tanden. Ik zie er een paar vreemd kijken, dit is wat ik ooit geleerd heb van de adventure races. Een schone en frisse mond geeft een schoon en fris gevoel, alsof je net je bed uit komt. Paige is net weg als Francesca binnenkomt. Ze neemt een bouillon en is weer weg. Ze heeft er al een 110km opzitten. Ik reken even… dat is dus bijna 10km per uur. Dat is rap. Ik laat me masseren en zit te dubben. Moet ik verder met de kramp in mijn kuit of niet. Ik bekijk de route, de volgende post is over 10km. Mooi, daar kan ik ook stoppen, ik heb tijd zat voor de cutt-off time. Op dat moment krijg ik van Chris een bericht, hij is gestopt. Het eten wilde niet in zijn lijf blijven zitten, ja en dat moet nu juist wel. Ik vind het jammer voor Chris, maar denk ook weer dat is mooi voor de terugrit naar huis, dan is hij nog een beetje fris. Ik pak mijn spullen en ga weer op pad. De weg is nu redelijk vlak en gaat tussen de wijnranken door. Ik kijk op mijn klokje en zie dat mijn gemiddelde tempo omhoog is gegaan. De pijn in mijn kuit blijft, maar door het tempo krijg ik een oppepper. Voor ik het weet kom ik bij de volgende post. Mijn gedachten om te stoppen zijn weg.

In het laatste stuk van de route zit een lange klim, 10km lang klimmen en 1000m omhoog. Als ik mijn kuit zo blijf voelen zal dat nog een leuke uitdaging worden denk ik. Als ik het kaartje bekijk wat op het start nummer staat, zie ik dat ik nu een kleine klim krijg en dan na de afdaling weer een post. De klim wil ik als testje gebruiken, als dat gaat dan loop ik door. De klim gaat redelijk en tot mijn verbazing staat er bovenop de berg een extra verzorgingspost. Geen idee of dit van de organisatie is, maar het ziet er wel zo uit. Ik zie iemand een biertje drinken en hij vraagt wat ik wil, nou ik heb ook wel zin in een biertje. En dan krijg ik helaas een Nederlands biertje, ik vraag of hij ook lokaal bier heeft en gelukkig, dat heeft hij. Het smaakt me heerlijk en de halve liter is in 1 teug weg. Met als gevolg dat ik de afdaling afdender, ik heb vleugels gekregen. Wat is dit genieten, de pijn vergeet ik, af en toe maak ik een foto en gooi die in de groepsapp die Chris en ik met onze vriendinnen hebben. Ze volgen me op afstand. Ik kan nu gewoon niet opgeven.

In het dal is de voorlaatste post. Het biertje beviel me en vraag of ze dat hier ook hebben. Officieel niet is het antwoord als ze een biertje geven. Ik geniet ervan en pak wat te eten. Ik reken weer even en gok dat ik in het donker bij de volgende post zal zijn. Ik zet mijn lampje maar vast op mijn kop en vervolg mijn weg. Een lange klim staat me te wachten en wil nu ook kijken of ik dan toch nog binnen 24 uur binnen kan zijn. Het gaat me wonderbaarlijk goed af. Op de paar stukjes asfalt loop ik zelfs nog 12km/h en dit gaat nog omhoog ook. De kramp is zo goed als weg. Door de bossen omhoog, wat is het hier toch mooi. De route is heel afwisselend, door kleine leuke dorpjes en dan weer bos. Ik geniet. De bomen houden op en klim verder omhoog, heel in de verte zie ik een soort kerk, daar moet ik naar toe… geloof ik. De pijltjes gaan richting de kerk, halverwege de berg. Vanaf daar zal het toch wel weer dalen zijn? Het begint te regenen, gelukkig niet heel hard. Ik kom bij de kerk aan en zie dat de pijltjes helaas nog verder omhoog gaan, ach ik ben toch al kapot, dit kan er ook wel bij. Ik doe mijn lampje aan en loop gestaag verder, niemand voor of achter me. Soms twijfel je dan, zit ik nog wel goed? Maar goed, ik zie pijlen en mijn klokje zegt ook dat ik goed zit. Ik kom bij een groot gebouw, het is een radiozender en aan de achterkant staat een deur open, de verzorgingspost.

Binnen word ik net zoals op alle andere posten weer vriendelijk ontvangen. Ik krijg meteen een deken om mij heen en een kop bouillon in mijn handen. Ik pak een zakje met stroopwafels uit mijn rugzak en zie er een paar verbaast kijken. Eén van de meiden zegt dat ze die kent, ze heeft in Amsterdam gestudeerd. Als dank voor de goede zorgen deel ik de stroopwafels uit. Het is nog maar een 13km tot de finish en alleen maar naar beneden over een makkelijk pad. Dat kan jij in een 50 min. hoor ik iemand zeggen… ja op de fiets denk ik, maar niet na bijna 100km in de regen in het donker. Ik begroet ze en ga naar buiten, om meteen weer naar binnen te gaan. Het is opgehouden met zachtjes regenen, het komt nu met bakken uit de hemel.

Tijd voor mijn regenjas. Niet om mij droog te houden, want ik ben zeiknat van het zweet, maar om mij warm te houden en tegen de harde wind. Met regenjas aan en lampje weer op stap ik naar buiten. Het pad is inderdaad goed te volgen, lekker breed en een soort gravel. Achter me waren net nog 2 deelnemers, als ik me na 5 minuten omdraai zie ik ze niet meer, ik donder echt die berg af. Dit gaat lekker zeg. Tot dat ik weer tussen de bomen loop en het pad is veranderd in een rots pad met grote rotsen, bij elke stap naar beneden voel ik alles in mijn lijf. Als de afstand klopt op mijn klokje dan moet ik er toch zijn. Af en toe haal ik nog wat mensen in, ze wandelen. Ik doe dat alleen als de stappen naar beneden echt te groot zijn. Hoelang nog over dit klote pad? Ik bel Chris, hij zei nog; Robert als je er even doorheen zit dan bel je maar, ik praat je er door heen. Dit is dat moment, hij zou op mijn tracker toch kunnen zien hoever ik moet. Ik vloek, hij neemt gewoon zijn telefoon niet op. Ik stop net mijn telefoon weg als ik hem weer hoor. Nou daar zal je hem hebben, maar nee het is een berichtje van Marije, mijn vriendin. Ach ik lees het nu wel even en als ik het bericht open word ik heel blij; je bent er bijna, nog maar 1km kanjer. Het mooiste bericht, precies op het juiste moment. Snel mijn telefoon weg en vliegen. Ik kom het dorp in en sprint door de straten, hier haal ik nog een paar lopers in zelfs. Ik ben over de finish, te snel voor Chris die mij nog niet had verwacht; te laat voor het nemen van een foto. Ik ontvang een mooie medaille van Bostjan. Niet te beschrijven zo blij, mijn eerste echte grote Ultra, 110km 5200 hoogte meters in 23:20h. Van Chris krijg ik een omhelzing, hij is trots op me en ik op mezelf. Dank je Chris dat je met hebt mee genomen, dit gaan we vaker doen. Maar morgen nog niet.

Door Robert van der Rijst



>> Meer weten over onze reis naar de UTVV in Slovenië in mei 2020?

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?