fbpx

Bende van ellende excelleert op de Strabrechtse Heide Trail

Vorige week was het knallen op de Groesbeek trail waar de bende van ellende 24k liep. De trailgroep trok aandacht en ziedaar vandaag ontvang ik uit de handen van de lieftallige Geraldine Beckers een startnummer met mijn naam en bende van ellende. Lol.

Ik ben hier met trailbuddy Christian Bakker met wie ik eerder in de Alpen liep en een navigatierace in Schotland. Christian vroeg of ik dit weekend al plannen had en nu staan we hier. Hij is een baanatleet die al zijn marathons sub 3 loopt en zijn laatste 10k in 34 laag en wil ‘met mij oplopen’. Het is niet dat ik druk ervaar; ik ga vermorzeld worden. I am not worthy.

Als Cor heeft afgeteld pakken we positie 5 en 6 om die niet meer af te staan. Of toch wel want 1 gaat veterstrikken, 2 kijkt toe en 3 moet iets herschikken en zo lopen we opeens op het podium. Het is van korte duur en al snel is de orde hersteld.

Voorop loopt een snelle kerel die 4.45 de kilometer wilde lopen maar dat kan niet aldus Christian want wij lopen deze kilometer 4.36 en hij loopt van ons weg. Zo zou het blijven gaan. We malen alle kilometers erdoor onder de 5 minuten.

Na 3 kilometer zit ik nog hoog in mijn hartslag en ik zie Christian bezorgd kijken. Later zou hij zeggen dat hij me volgens eigen inzicht onder het tapijt kon vegen. Ik merk op dat ik even een en ander moet verwerken en het lichaam moet even in de actie zakken. Dat lukt alleraardigst en naarmate de race vordert, volgt meer ontspanning. Soepeltjes draaien we als tweeeenheid over de heide en ik prijs me gelukkig met Christian als navigator en haas.

Er is maar één reden dat ik in deze fase van trainen zo hard kan blijven gaan en dat is zijn haaswerk. Ik hoef niet te denken, snijd bochten strak, race voorbij posten en jacko over zandpaden. Christian kletst om me af te leiden. Het is wel gezellig maar als hij voor me loopt hoor ik nog niet de helft laat staan dat ik de adem heb om adequaat te reageren. Ik laat het maar gebeuren.

Op de modderigste zandweg passeren we een dame. Ze hobbelt voorzichtig langs de randen van het pad. Christian en ik stuiven midden over het pad door de blub voorbij. Tot de knieën zak ik erin en ik prijs me gelukkig met mijn HOKA One One Evojawz. Een superlichte schoen waarop ik als middenvoetlander heerlijk uit de voeten kan en grip heb op ieder terrein.

Vandaag haal ik overigens een mooie cadans van 173 die aardig richting 180 gaat. Ik trek me door de blub maar houd iets in ten opzichte van Christian. Hij merkt op: ‘Ja ik heb dat, dat ik bij obstakels extra gas bijgeef zodat ze sneller voorbij zijn.’ Ademloos, in meerdere opzichten, staar ik hem aan, verbijsterd over zijn heerlijke wedstrijdmentaliteit.

We stuiven voorbij de post op 16k en door over heidevelden, zandwegen en bospaadjes. Ik wacht maar tot dat moment komt dat ik instort. Het komt echter niet. Zelfs als we niet veel later al hobbelend over een wasbord stuiven. Kort daarna moet ik vier passen wandelen met kramp in mijn kuit maar ook daarna beuk ik door achter de brede rug van mijn kompaan.

De kilometers vliegen voorbij zeker als we de laatste 4 kilometer inlopen op de dame die vierde loopt.Tong op de knieën, kin omhoog, borst naar voor, sprint ik als een zwalkende yosti over de meet om meteen enkele tranen te laten. Trailrunnen is heerlijk, het maakt de kop zuiver. Christian bedankt voor het fijne hazen en al je babbels. Graag draag ik je voor als bonuslid van de bende van ellende bij de selectiecommissie. 2.29 op de 30k. Op naar nog harder……

Jan-Fokke

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?