fbpx

Weet je nog, mag ik nog een rondje?

Wat gaat de tijd toch snel… Weet je ’t nog, “mag ik nog een rondje?”. In juni liep ik voor de eerste keer bij Trailrunning Europe. Bij de Dodemans. Ik kwam daar als een stil, onzeker meisje dat op de achtergrond staat. Iemand die liever niet gezien wordt. Dat zat er alleen niet in. Het stille meisje schreef een stukje waar een ieder stil van werd. Zowel voor mij als voor anderen smaakte dit naar meer, zodoende kwam verhaal na verhaal. En met de verhalen kwam zoveel meer dan het stille meisje aan de start van de Dodemans ooit had verwacht. Bijzondere avonturen en uitdagingen die dromen waren, werden werkelijkheid. Grenzen steeds verder verlegd. Met als meest waardevol cadeau, de prachtige “trailfamilie” waar ik deel van werd. Mensen die een ieder accepteren zoals ze zijn, waar niets vreemd of raar is. Een familie waar ik al deze avonturen aan te danken heb. Maar goed terug naar de Dodemans.

Het is ergens november en ik ben aan het nagenieten van de Maasdal Marathons met een van mijn trailmaatjes. Al snel komen de dromen over de Dodemans… Deze kan ik natuurlijk niet overslaan. Tickets voor 4x21km werden geboekt.

Inmiddels is het donderdag 27 februari en krijg ik bericht dat ik de taxiservice voor Jan Fokke ben. Geen enkel probleem, vrijdag 28 februari staat stipt op tijd de taxiservice voor zijn deur. Wel een vieze taxi, want tijd voor een voorjaarsschoonmaak zat er helaas niet in. Door naar de volgende taxistop. Vanuit deze stop, stappen Jan Fokke en ik over op de luxere taxi van Ed. De wijzen uit het oosten trekken zuidwaarts.

Eenmaal in het huisje in het zuiden, doe ik nog wat yoga. Dit onder toekijkend oog van de andere drie wijzen uit het oosten en opmerkingen van “dat gaat mij niet lukken” en “jeetje hoe doe je dat”. De heren gaan nog even een hapje eten. Iets te druk voor mij, dus ik blijf heerlijk alleen achter en kruip vroeg mijn bed in.

Zaterdag 29 februari 4.30uur. Tijd om op te staan! Een paar bakken havermout en dan op naar de start. Bij de start allemaal lichtjes op een ieders, vaak nog half slapend, hoofd. Een briefing van Cor waarin we worden gewaarschuwd voor een Oehoe van wel een meter. Gezellig, zijn we toch niet alleen daar in het donkere bos. Laten we gaan!

Ronde 1 start in het donker waar een klein clubje met koplampen op pad gaat. Meteen een stukje klimmen, warm worden aldus Cor. Na nog geen 500 meter komt een Belgische vriend van Ed erachter dat hij zijn koplamp in de auto heeft gelaten. Uiteindelijk zal hij verplicht de eerste rondje bij mij en Ed lopen voor de nodige verlichting. Wat 2 rondjes werd, want het was toch wel erg gezellig en fijn lopen samen. Terug naar het donker, na drie kilometer komen we in het domein van de Oehoe. Iemand voor ons, ik vermoed Marcel, begint oehoe-geluiden te maken. Lol maken en genieten, iets wat trailers het liefste doen. Rustig lopen we verder en wordt het langzaam licht. Het mooiste moment van de dag voor mij. Donker en schemering, lekker rustig. De wereld zien ontwaken, de ochtendgeluiden van vogels en alles dat wakker wordt. Nog voor het licht wordt, wurmen we ons door het prikkeldraad, dat er hoort te staan en waar je maar doorheen moet zien te komen… Als het licht is lopen we langs de Geul en aanschouwen we het snelstromende water. Met niet veel later een boerenveld wat eerder een moeras lijkt. Droge voeten is vandaag geen optie. Tot de enkels en verder door de blub. Uitkijken zelf dat je je schoenen niet verliest. Na dit moeras nog een stuk door het bos en al snel is er dan de dodemans. Een van de vele klimentjes van vandaag. Flink klimmen met bovenaan de goede zorgen van geweldige vrijwilligers op de VP. Nu komt het leukste stukje van het rondje. Een stukje met geulen door het bos. Dit stukje ga ik de komende rondjes naar uitkijken. Heel het rondje is een pracht route, voor mij die laatste 5 km toch wel het mooiste stukje. Na een kleine 3 uur komen we terug van rondje 1. “En hoe gaat het” vraagt Geraldine enthousiast. Hmm niet heel lekker helaas. Lijf voelt goed, koppie zit niet zo lekker. Veel te druk gehad en teveel gedoe afgelopen weken. Wat drinken, wat eten en door. Vlak voor ik door wil gaan, komt Chris terug van zijn eerste rondje. Ook hij heeft het zwaar. Snel stopt hij mij nog een reep toe, “die moet je ff proberen”. Prima gaan we doen.

Rondje 2 start ik alleen. Ed en zijn Belgische vriend dachten dat ik al door was (mijn darmen dwongen een toiletpauze af). De eerste helft rondje 2 dus alleen. Iets wat op het goede moment kwam. De dodemans is de perfecte uitdaging om je kop leeg te maken. En vooral om eens goed na te denken. Afzien op de trappen en andere klimmetjes, opletten met de glibberige afdalingen. En tussendoor tijd om na te denken, alles op een rijtje te zetten. Stilte en genieten de mooie omgeving. Een omgeving die afzien is en daarom zo overweldigend en mooi. Bij het moeras kom ik mijn loopmaatjes weer tegen. Dit keer in gezelschap van nog een van de wijzen uit het oosten die 2 rondjes zal lopen. De tweede helft van rondje 2 wordt heerlijk lopen voor mij. Op de dodemans open ik de reep van Chris, hopend dat mijn buik dit ook een goed idee vindt. De Innnerme repen zijn goedgekeurd! Op de geur van paardenbrok na… Hierna is het laatste stuk van ronde 2 vliegend terug naar de start!!

Lijf voelt goed, koppie zit goed, wat eten en samen met Ed door voor ronde 3. Een zelfde rondje dus veel toelichting over de route is niet nodig. Meer van hetzelfde zeg maar. Al is en blijft het prachtig. Halverwege komt het overleg over hoeveel rondjes. Afgelopen week het idee van ach we kunnen ook 5 proberen. Wat doen we? 5 zou leuk zijn. 4 moet lukken. Mijn hiel voel ik nauwelijks (die deed vorige week ineens pijn, snel na de fysio en weer pijnvrij), dus 4 sowieso. Gedurende dit rondje begint het steeds harder te waaien. We vechten letterlijk tegen de wind bovenop de heuvels. Net na de vp op kilometer 18 begint het nog harder te waaien en te regenen. Onweer en donder erbij met vallende takken om ons heen. Niet lang daarna worden de geulen, stromende slootjes. Rondje 4 wil ik heel graag, maar of het slim is voor mijn hiel… Gelukkig voor mij maakt Cor de keuze voor mij. Aan de finish komt hij met het nieuws dat niemand meer op pad mag, afgelast. Balen want lijf voelde goed, koppie zat goed voor 4 (en wie weet 5) rondjes. Toch weet ik dat mijn hiel beter af is met 3 rondjes. De dodemans was weer een prachtige trail. Eentje waar ieder zijn eigen uitdaging aangaat en grenzen verlegt. Eentje die je niet wil missen. Waar ik ook dit keer weer nieuwe prachtmensen heb ontmoet.

En het stille meisje dat in juni aan de start stond? Dat meisje is uit haar cocon gekomen. De rups is een vlinder geworden. Langzaam aan liet ze zich steeds meer zien. En daar is deze vlinder nog niet mee klaar. Op naar nieuwe dromen, uitdagingen en avonturen!

Elke

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?