fbpx

De Leenderbos Trail – Door Thomas Legius

Zondagmorgen 8.15 over een kleine drie uur sta ik aan de start van de Leenderbostrail. De eerste trail die ik zal lopen op GPX. Voor diegene die dat niks zegt, GPX zijn gps bestanden die je kan inladen in een navigatiesysteem of sporthorloge zodat je zelf de route kan bepalen. Bij deze trail zijn de afstanden van 32, 42 en 52 namelijk niet meer uitgepijld, maar moet je het zelf uitzoeken.

Shirtje of toch tanktop denk ik terwijl ik naar buiten kijk, en besluit voor mouwloos te gaan. Liever veel te koud dan een klein beetje te warm denk ik terwijl de grijze wolken voorbij schuiven. Mijn rugzak vul ik met water en een energybar, en plots bedenk ik me dat ik ook een trailbeker mee moet nemen, deze trails zijn namelijk plasticvrij en bij de verzorgingsposten heb je dus je eigen beker nodig. Snel prop ik deze nog in een vakje en haal mijn sporthorloge van de lader.

Uiteraard check ik voor de zekerheid de batterijduur, en kijk of de kaart werkt. Alles ziet er goed uit. Ik stap in de auto en rijdt naar de start. Daar klets ik nog wat met de organisator en zie het massale deelnemersveld (10 stuks op de 32k). Dat voelt goed een top 10 notering zit er dus altijd in. De racebriefing start, ik zet mijn horloge vast aan. Maar wat ik ook doe, de navigatie werkt niet……..

Wat nu??

Ik heb een backup op mijn telefoon, maar 3 uur met mijn telefoon in mijn hand lopen lijkt me ook niet echt handig, en besluit dus maar bij iemand aan te sluiten. Het starttouw valt op de grond en we gaan weg. Ik druk nog enkele keren hoopvol op wat knoppen van mijn horloge maar helaas zonder resultaat. Iemand volgen wordt de strategie.

Al snel loop ik met Johan en Jessie, en gaat het tempo er stevig op. Ik verwacht dat het overmoedige prestatiedrang is en dat het tempo zo wel zal zakken, maar na 4km zie ik 22.10 op het horloge. Bijna 11 per uur. Als we ze doorgaan komen we onder de 45 minuten bij de 8km denk ik. Als dat zo is gaat dit een pittige worden. Maar een echt andere optie zie ik op dit moment niet.

We praten wat over hardloopdoelen en leren elkaar wat kennen, en bij kilometer 8 zie ik de horloge 43.50 aangeven. “Oké”, denk ik bij mezelf, in ieder geval zijn we zo binnen de 3 uur binnen. We zien wel hoe het loopt.

Het mulle zand wordt afgewisseld met bospaadjes bedenkt met zachte dennennaalden. Af en toe een heuveltje, maar van echte hoogtemeters is geen sprake. Na de post op 21km begint het nu toch echt te tellen, en bij kilometer 25 verdwijnt plotsklaps Johan uit het zicht. Waar hij eerst nog een vijftal meter achter ons was, is hij nu verdwenen. Zelfs als we stilstaan om wat beter kijken zien we hem nergens meer. Te hard gestart zeg ik tegen Jessie, en ze knikt instemmend. Samen trekken we echter de conclusie dat onze benen nu toch ook niet meer langzamer willen, en besluiten door te lopen.

We houden het tempo stabiel op ongeveer 11 per uur en focussen ons op het finishbiertje. Het hek door, de bocht om en daar komt de manege en de finishlijn in zicht. Cor staat al klaar voor de low-elbow (het blijft tenslotte corona-tijd). We passeren de streep, feliciteren elkaar terwijl onze ogen naar het finishbiertje speuren.

Lopen op GPX moet ik nog wat beter onder de knie krijgen, maar wat was deze trail toch fijn.”
Thomas Legius
Meer berichten op https://racethomasrace.wordpress.com
Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?