De Ultra Trail Vipava Valley, 100 kilometer aan pittig parcours

Looptrainer en Ultramarathoner Ronald Tertoolen liep afgelopen zaterdag 13 mei de Ultra Trail Vipava Valley (UTVV) in Slovenië. Een bijzonder pittige Ultramarathon van 106 kilometer die bekend staat om het rotsachtige parcours met veel losse stenen. Een technische loop dus, de omstandigheden zorgen er voor dat lange stukken aaneen hardlopen vaak niet mogelijk zijn. Hieronder zijn verslag van een volle dag (24 uur!) lopen door een van de mooiste valleigebieden in Europa.

 

 

Het is alweer enkele dagen geleden dat ik afgelopen zondagochtend ben gefinisht. De gehele zondag nog wakker geweest om zo een goede nachtrust te hebben. Ik moet zeggen dat ik de maandag al niet meer een vermoeiend gevoel had en het wandelen alweer lekker ging. Op dinsdag nog de Skocjan grotten bezocht…..ongeveer 4,5 km wandelen met iets meer dan 1000 traptreden.

 

het wedstrijdshirt van de UTVV

Zaterdag 13 mei, zes uur s’ochtends. Tijd voor de 4e Ultra Trail Vipava Valley. Met dit jaar meer Nederlanders dan alleen Reny en ik vorig jaar. Nu waren er 2 Nederlanders op de 11 km-afstand, 2 op de 30 km en 3 op de 106 km. Vorig jaar ook gestart op deze trail, alleen door een valpartij op 62 km – een duikeling voorover voorover tijdens een afdaling – was ik genoodzaakt om op 67 km uit te stappen omdat mijn rechterbeen niet goed meer functioneerde. Vrijdagochtend alvast begonnen met het klaarleggen van de spullen in de dropbag en na de finish. Net voor de middag reden we naar Vipava voor het ophalen van onze startnummers, Reny de 30 km (met +1480 hoogtemeters) en ik de 106 km bij Kamp Tura – waar ik begroet wordt door Bojana Curk – waar tevens de UTVV organisatie hun tenten en finish voor de 30, 50 en 106 km hadden opgebouwd. Hier zagen wij Chris van Beem (106 km) zitten en zijn met z’n drieën de startnummers op gaan halen. Voor mij direct het inleveren van de dropbag voor halverwege de race. Even later voegde Massimo America – ook van Trail Running Europe – zich erbij en hebben nog gezellig zitten bijpraten. Tijdens deze trail zijn er 17 controleposten (K1-K17) en 12 verzorgingsposten (S1-S12)….hiervan zijn er 8 gecombineerd….hierbij de start en finish niet meegerekend. Dit geeft het aantal van zo’n 300 vrijwilligers. Later die middag en avond maken we onze spullen gereed voor de uitdaging die komen gaat. Vooraf werd door enkele uit de TTOutdoor groep gevraagd of we te volgen zouden zijn. Doordat dit niet duidelijk was, heb ik aangegeven met regelmaat iets te posten op facebook. Zaterdag staan er voor mij twee doelen op het programma:

 

1. FINISHEN

2. FINISHEN maar  dan binnen de 22 uur, in ieder geval zeker binnen 24 uur

Ik en Chris bij de start

 

Zaterdagochtend gaat de wekker om 04.30 uur en doordat we dichtbij op de camping (15 minuten rijden) stonden…maakte immers geen gebruik van de pendelbus dienst vanuit Vipava naar Ajdovscina…kon ik het wat rustiger aandoen. Even voor half zes brengt Reny mij weg naar de kasteelmuren van Ajdovscina waar de start om 06.00 uur plaatsvindt. Het is met 225 atleten (17 zouden achteraf niet gestart zijn) merkbaar een stuk drukker dan vorige keer. Chris en ik nemen onze plek achter in de groep in…..we hebben immers beide niet de intentie om voor de prijzen te gaan. Met de start (+68 mtr) lopen we – vals plat – de woonwijk uit richting de bergwand waar het klimmen ook direct na een kilometer begint. In het begin nog via enkele boomstam treden, daarna over glooiende kiezelpaden. Terwijl het lichaam nog niet geheel wakker is, moet er al stevig werk verricht worden. Na zo’n 4 km gaan we dan echt flink omhoog met soms over zig zag paden. Voelbaar zal het een zware dag gaan worden daar de achillespezen al beginnen te protesteren. Direct een actiepunt bij terugkomst…op zoek gaan naar schoenen met een zachtere hielkap, zodat de pezen het niet zwaar te verduren krijgen. Net voor de 7e km stappen we over de bergwand heen en zitten dan al op +844 mtr. Hier met K1 als eerste controle. Ze houden hier heel strak alle atleten in de gaten, zodat de twee sweepers (bezem lopers) zeker weten dat er niemand achtergelaten wordt. Ondanks dat het hier hard waait (op het Gora plateau) aan de andere kant van de berg waardoor Chris zijn windjasje weer aandoet (ik had mijn armstukken al aangedaan) loopt de temperatuur alweer aardig op richting de 25 a 26 graden. We lopen achter een groepje Slovenen die er netjes het tempo inhouden. Voorlopig nog geen probleem over het glooiende en vaak dalende parcours. De vergezichten de Vipava Vallei in moeten voorzichtig genomen worden, want voor je het weet stoot je je voet tegen een steen. Even na 12 km komen we aan in Otlica (K2 – S1) waar ik mij tegoed doe aan cola en wat cake. We zijn dan geklokt op 2.17’ en genieten echt elke minuut van de omgeving, ondanks dat we soms een stukje over het asfalt lopen.

Post 1

Na de post trekken we eigenlijk direct het bos in over smalle en soms brede

veel losse stenen

paden waarbij het stenen en keien gehalte redelijk is te noemen.Al sinds we tussen de bomen lopen verbaas ik mij over de hoeveelheid bruine bladeren die hier liggen en daardoor de stenen totaal verborgen liggen. Vlak na K3 op nog geen 17 km gaan we beginnen aan de lange klim naar het hoogste punt Mali Golak (+1496), waarbij ik Chris in de 2e helft langzaam laat gaan, om daarmee de achillespezen niet maximaal te belasten. We zijn immers nog niet op een vijfde van de trail. Al ruim voordat we de top bereiken zijn de vrijwilligers luid te horen en na 22 km bereiken we dan het hoogste punt (K4). Ook dit jaar helaas geen uitzicht op de Triglav +2864 mtr als hoogste berg van Slovenië. Daarna nog even een kilometer technisch dalen, waarbij het echt opletten is tot aan Koca pod Golaki (S2) in 4.42’ aangekomen, waar ik Chris weer tref. Bij navraag blijkt de eerste loper hier ruim 1.45’ eerder te zijn geweest.

 

 

 

 

 

Van tijd tot tijd passeren wij of worden gepasseerd door medestrijders, waardoor je toch iets van onderlinge controle met elkaar heb. Ergens tussen de 26 a 27 km is het dan onbewust gebeurd….Chris en ik hebben het contact verloren. Ieder gaat in zijn eigen tempo verder. Net voor de 29e km verscholen tussen de bomen, een behoorlijke ijs partij, welke tot nu toe aan de warmte wist te ontsnappen….dit was ons nog niet gelukt vandaag. Niet veel later komen we weer langs de rand van het bergmassief te lopen met schitterende vergezichten de vallei in. Na een korte afdaling het bos in bereiken we Koca na Mali Gori (K5-S3) op 32 km, waar één van de vrijwilligers net naar buiten komt lopen met een schaal vol smakelijke cake…en dat gaat er dan best in na diverse gelletjes. Ook hier bedank ik weer iedereen bij het vertrek naar de laatste stevige klim voordat we afdalen richting de vallei.

Na zo’n 3 km klimmen komt de top van Kucelj op +1237 mtr (K6) in zicht. Een tiental meter onder de top hoor ik mijn naam al schallen…..bleek dat ze met een verrekijker iedere atleet in de gaten hielden. Op deze kale berg ging de wind behoorlijk te keer en met diverse donkere onweerswolken in de nabijheid was het snel dalen, zover dat mogelijk was op een veilige manier.

onweer, regen, wind en hagel

Tijdens het dalen kwamen we uit aan de andere kant van het bergmassief, waardoor je nu een duidelijk uitzicht de vallei in had tussen de bomen door. Hierbij was het oppassen geblazen daar dit rotspad maar 30 a 40 cm breed was. Ondertussen zijn de onweerswolken duidelijk een gevecht met elkaar begonnen want het barst in alle hevigheid los. Van alle kanten gaat het onweer te keer. En als ik dan op dat smalle pad langs de bergwand loopt – gelukkig staan er bomen zodat je niet direct vele meter naar beneden zou….. – komt toch de gedachte bij mij op van hoe zouden ze iedereen hier veilig vandaan kunnen halen…..mocht het echt fout gaan, als de bliksem hier in zou slaan. De intervallen tussen de onweersklappen en bliksemflitsen worden met de gelopen meters korter. En ergens rond de 37,5 km komt er zo’n gigantische donder en kraker van een bliksemflits boven mij los, dat ik even verstijfd stil sta, om te beseffen dat deze echt dichtbij ingeslagen moet zijn. Als ik dan alweer een stuk verder ben begint het langzaamaan te regenen en een paar Slovenen inhaal, twijfel of ik mijn regenjas zal aantrekken, want samen lopen in deze omstandigheden is wel een stuk veiliger. Onbewust neem ik toch het besluit om regenjas te pakken….en alsof het zo zou moeten….de regen maakt daarna plaats voor een behoorlijke stortbui met hagel. Al direct was het lopen in een waterstroom, wetende dat elke kei en wortel nu spekglad zou worden. Ook de bosgrond zou veranderen in gladde modderpaden. Al gelijk hield je de voeten niet meer droog, want op die plekken waar je eenvoudig je voet kon neerzetten…lag water. Deze hoosbui hield zo’n 2 km aan tot aan Vitovlje – kerk van St Mary – (K7-S4) welke ik in 8.36’ bereikte. Hier gold een tijdslimiet van 10 uur. Chris bleek hier 30’ eerder te zijn geweest. Het was hier behoorlijk druk, daar er vele stonden te schuilen voor de regen, maar met de kans dat de regen niet snel zou stoppen, ben ik na een korte pauze maar weer vertrokken.

wijnranken in Vipava

Ondanks dat ik geen problemen heb met lopen in warmte, kan ik met neerslag net even iets beter uit de voeten! En dan maakt het niet uit dat we aan het dalen zijn. Met vol vertrouwen in de natte schoenen haal ik menige atleet in. Soms tik je een steen aan die daarna vanwege de steilte, sneller de berg af gaat dan jij het tempo kan houden. Nog voor het 46 km punt zie ik het plaatsje Crnice in de verte liggen. Terugdenkend aan vorig jaar omdat ik daar toen bijna onderuit ging terwijl ik mij vasthield aan het veiligheidstouw. Vlak voordat deze modderglijbaan begint staat een Portugese atlete mij te waarschuwen dat het glad is. Wat ik ondertussen ook al had ondervonden en vertel haar dat we dit mogelijk ook aan de andere kant van de vallei – waar we tussen de wijnranken komen te lopen – ook nog wel een paar keer tegen zullen komen. Met het touw in de hand laat ik mij rustig over de modder naar beneden glijden. Af en toe een kleine correctie en uitstap via het gras, kom ik uiteindelijk veilig beneden. Via enkele wijnranken en na de oversteek over de rijksweg H4 komen we aan op het sportpark van Batuje op 48 km (K8-S5) waar ik mijn dropbag in ontvangst neem.

 

oude vs nieuwe schoenen

Bij aankomst loop ik heel toevallig Wilko Dijksma tegen het lijf, die op dat moment al het besluit heeft genomen om uit de wedstrijd te stappen. Altijd balen als je zo’n beslissing moet nemen. Binnen in het gebouw kan ik mijn mobiel opladen via het stroom. De Suunto laad ik op via de meegenomen powerbank. De regenjas hang ik te drogen aan de trailstokken en de natte armstukken, buff gaan in de dropbag zodat ik deze niet zal moeten meesjouwen. Uit de dropbag haal ik een complete droge kleding set, zodat ik weer verder kan met schone sokken, onderbroek, thermoshirt (i.v.m. de avond), ¾ broek en shirt. Ook stop ik 2 droge buff’s in mijn racevest alsmede handschoenen (mocht het in de nacht kouder worden). De natte Mutant schoenen wissel ik in voor mijn – oudere, iets meer uitgelopen – Mutant’s. Bij de eerste passen al direct merkbaar dat deze minder druk geven op de achillespezen. Na een paar kilometer zonder sportdrank te hebben gelopen, vul ik de waterzak met het poeder uit de dropbag en na iets meer dan 30 minuten ga ik verder en gelukkig is de regen ondertussen gestopt.

Door het dorpje en langs akkervelden, dalen we iets en gaan dan via het asfalt – even heerlijk geen stenen en keien – om ons op te maken voor de volgende helling. Vorig jaar hadden we hier een pittige klim en zoals ik het nu merk buigen we op een bepaald moment linksaf. Maar om nu te zeggen dat dit ‘nieuwe’ stuk minder zwaar is, zeker niet. Ook hier weer uitzichten over de vallei, alleen nu met uitzicht op het bergmassief waar we daarnet liepen. Nu de zon het weer van het onweer heeft gewonnen, wordt het lopen er niet fijner op. De warmte verdampt de regen wat weer een behoorlijke benauwdheid geeft. En dan weer een nieuw stuk, kolere wat een pittige klim, maar hier hebben ze bij Sv Martin (K9) op 56 km wel een bekertjes water, schaduw en een

route aanduiding

bankje klaar staan. Een afdaling als toegift en we draaien tussen de wijnranken verder over het parkoers. Soms een stukje asfalt dat de grindpaden afwisselt. Die kiezels en stenen beginnen weer langzaamaan voelbaar te worden aan de voeten. Motto is er niet te veel aandacht aan te schenken…maar ja….elke stap is toch weer die prikkel. In het plaatsje Vrtovce draaien we het herkenbare lusje om een paar huizen, om zo in de tuin/garage van iemand uit te komen voor het 60 km (S6) punt. Welke ik in 12.36’ bereikte (Chris bleek hier 1.19’ eerder te zijn geweest). Hij is bezig met de voorbereiding/test voor een zware bergtrail. Ik wil hier (moet) finishen. Ter afwisseling neem ik naast de cola wat fruit, stukje appel en wat kersen. Ik moet immers nog een marathonnetje en plus gaan lopen.

Met een lichte spanning in het lijf begin ik aan de volgende etappe…het stuk waarop ik vorig jaar mijn dnf kreeg. Na het dorp komen we terecht op Tibot +392 mtr en gaan via een stukje gras het bos in door naar Ostri Vrh +422 mtr…..en dan is het echt oppassen geblazen in de afdaling. Behoedzaam passeer ik elke kei in de grond…ditmaal raak ik er geen één aan en kom veilig het bos weer uit onderaan deze heuvel. Opgelucht gaan we verder en komen uit in Lenivec (S7) bij wijnmakerij Miska. De locatie waar ik vorig jaar opgehaald ben met de auto. Ik koppel weer even mijn mobiel aan het stroom, zodat ik bereikbaar bleef en iedereen kon informeren. Ik neem ondertussen wat salami, brood, cola en vul de softfles weer bij. Een vernieuwde uitdaging begint….dit gedeelte heb ik nog niet gelopen.

lopen in de nacht

Het zal niet lang meer duren of de nacht zal gaan intreden wat betekent enkele uren met de hoofdlamp oplopen. Ik stel het aanzetten van de lamp zolang mogelijk uit, zeker ik nu nog in de open vlakte loop terwijl de zon achter de heuvels wegzakt. In het bos is het zicht zeer slecht, na twee schoppen tegen stenen, loop ik iets voorzichtiger door, maar moet besluiten de hoofdlamp toch op te doen. Een beetje op de tast in het donker haal ik een buff en de hoofdlamp te voorschijn. Ik ben nu 14.50’ onderweg en weet dat ik de accu op maximaal 6 uur licht hebt ingesteld. Het is direct in de daarop komende afdaling maar goed dat de verlichting aan is. Met vol vertrouwen snel ik verder naar beneden en loop hier drie Slovenen voorbij. Aan hun toon van spreken hoor ik dat ze het tegen mij hebben en vraag in het engels wat er is. Verrast over het feit dat ik uit Nederland kom, waarschuwen ze mij over het afdalen en dat we dadelijk nog een behoorlijke pittige laatste klim hebben rond Nanos op 92 km. Ik vertel ze dat als ik rustiger loop ik meer last van mijn voeten krijg en daarom enigszins het risico neem van iets sneller dalen. Even daarna halen zij mij weer in. Al snel kom ik aan in het plaatsje Stjak (S8) in de brandweerkazerne, waar ik na 15.48’ aankom (iets meer dan 5 uur binnen de tijdslimiet) onder luid applaus wordt ontvangen. Het bleek dat Chris hier 1.02’ eerder was geweest. Ik doe mij tegoed aan de aanwezige rozijnen voor de benodigde energie. Het innemen van gels of energierepen gaat mij tegenstaan. Mogelijk dat eten tijdens het lopen – in beweging zijn – het probleem is/geeft.

We steken het dorp verder door en komen in het volgende bosgebied terecht. In de daarop volgende beklimming door het bos, lopen we over een smal pad met soms aardig diepe stukken niks in de diepte. Hoe ver je zou kunnen vallen kon ik niet zien. Met regelmaat was de kerkklok te horen. Op zich geen probleem want hier geven ze ook elk kwartier aan. Kwart over éénmaal, half tweemaal, kwart voor drie maal en heel viermaal en die wordt gevolgd door het aantal uur op dat moment. Maar nu begon ik toch niet al te hallucineren….ik was nog geen 17 uur onderweg. Dus bij elke keer als ik de klok hoorde even op mijn horloge kijken – die was in elk geval niet gestopt – en de tijdstippen klopte ook in het geheel niet. Totdat het mij een aantal maal later duidelijk werd. Zou iedere atleet zo binnengehaald worden op deze post. Er waren er al meer posten geweest waarbij je onder luid gejuich, toeter of luchthoorn werd ontvangen. En dan neem ik de laatste slok sportdrank uit mijn waterzak, shit…bij de vorige post niet gecontroleerd of er nog voldoende in zat. Gelukkig heb ik nog een halve liter water in de softfles zitten.

veel losse keien

In de steile beklimming, op een tiental meters onder de top plaats ik mijn rechterschoen op een lastig punt onder een wortel en hoor een scheurend geluid…maar voel gelukkig niets. Als ik daarna met een volgende stap die rechtervoet weer verplaatst wordt duidelijk wat ik het precies hoorde….het canvas van mijn schoenneus ligt voor de helft open. Gelukkig is het binnenwerk nog intact, anders had ik direct enkele tenen gezien. Ik kom boven op bijna 80 km en er wordt wederom de kerkklok van Sv Socerb op +544 mtr (K13) geluiden. De drie Slovenen vinden het machtig dat ik kort achter hun hier aankom. Zij vertellen het aan de aanwezige vrijwilligers waarop ik een luid applaus in ontvangst mag nemen. Ik vertel ze dat we er nog niet zijn…we hebben nog wat uurtjes te gaan. Het enige wat ik naar binnen krijg zijn schijfjes tomaat en een bekertje cola. De maag is van streeks…wellicht door de stevige klim. Na even gerust te hebben ga ik gauw verder – de Slovenen achterna – om bij de volgende post (wanneer deze in een gebouw is) iets meer rust wil gaan nemen. Al snel in de afdaling val ik bijna rechts omver…dronken ben ik niet, maar het besef dringt langzaam door….zakte ik nu door mijn rechter stok heen. Als ik deze recht voor mij wordt het duidelijk, tussen twee gedeeltes is het tussenstuk afgebroken. Wellicht een vermoeidheid gevalletje, bij thuiskomst dan maar een nieuw tussenstuk bestellen. Direct besef ik mij dat wanneer de afstand klopt ik dus nog 25 km met één stok die laatste behoorlijke klim moet gaan maken. En die klim begint over zo’n 1,5 kilometer van nu…. Tijdens het doorlopen berg ik de opgevouwen stok op in de gordel (onder mijn racevest) die ik al ook de gehele dag, naast het racevest draag. Even later kom ik aan in Podnanos op 82 km (K15-S9) in 17.38’ waar ik een wat langere rustperiode zal nemen. De waterzak vul ik met 1,5 liter water en stop er twee tabletten electrolyte bij in. Voor de komende 20 a 25 km heb ik weer ruim voldoende drinken met iets van voeding bij me. Neem wat cola, stukjes appel en tomaat. Bij het doorspitten van mijn racevest kom ik het meegenomen zakje met ongezouten noten en rozijnen tegen, wat ik goed naar binnen gewerkt krijg. Dit was voor Reny tevens haar eerste verzorgingspost na een aanloop stuk van zo’n 6 km. Hierna volgde wij dezelfde route… alleen kon zij van het uitzicht genieten….en ik moest alles in het donker overbruggen. Na zo’n veertig minuten rust genomen te hebben was het tijd om verder te gaan, snel mijn regenjas aangetrokken omdat het bovenop het Nanos plateau wel eens koud kon zijn.

Al snel na dit plaatsje zet de klim zich in – oke er zaten ook wat vlakker stukjes en wat dalen in – maar de top lag op 92 km, dus een klimmetje van zo’n 10 kilometer. Welke begon over een stuk grond waar (volgens mij) pas diverse bomen waren gekapt. Wat een ongelijkheid aan mogelijkheden om hier naar behoren te lopen. Natuurlijk hoort dit er ook bij….maar het verstand en lichaam gaan op een bepaald moment ook tegen je werken. Een atleet voor mij zie ik van links naar rechts zwalken en weer terug. Ik vraag of alles goed gaat, waarop hij direct redelijk positief antwoord….vermoeidheid speelt ook hem tegen. Doordat we al over de helft van deze etappe zijn naar de volgende post, vertrouw ik erop dat het goed komt. Als ik dadelijk aan kom bij de volgende post, zal ik de vrijwilligers inlichten. Na een pittig stukje hoor ik mensen in de verte praten….het duurt dan altijd zolang voordat je ze dan ook ziet. Op Lovska Koca (K15-S10) zitten mijn drie Sloveense vrienden met nog vier andere heerlijk in een warme ruimte waar de houtkachel goed brand. Ook nu weer vinden ze het fantastisch dat ik hun zo kort op de voet volg. Zij komen immers uit deze streek en zijn bijna elk weekend wel in de bergen/heuvels te vinden. Ik heb nu zo’n vijf uur geleden mijn hoofdlamp voor het eerst aangedaan, oke op de diverse posten heb ik hem steeds uitgedaan. Maar voor zekerheid verwissel ik de accu voor de laatste uren. De mobiel heb ik weer even aan de powerbank gekoppeld. De regenjas heb ik even voor de kachel gehangen om te drogen (van het zweet) en ook om iets op te warmen. Het is heerlijk om weer even te zitten en vooral in de warmte, maar niet te lang, anders kom ik niet meer op gang. Ik twijfel of ik mijn regenbroek extra zal aantrekken i.v.m. de open vlakte straks richting de top. Ik bekijk nog even goed de route…het is nog geen 5 km tot aan de volgende post en met een eerste gedeelte nog door het bos. Besluit om hem niet aan te trekken, de benen zijn immers in beweging (het bovenlichaam veel minder) en ga na 25 minuten rust in achtervolging op de zeven Slovenen. Een perfecte motivatie om het tempo erin te houden. Het lopen met één stok was best wel wennen en er moet dus iets meer gebruik gemaakt worden van de nog aanwezige beenkracht.

Bij het vertrek is niet duidelijk welke kant ik op moet, maar de aanwezige vrijwilligers wijzen mij graag de juiste kant op. Gelukkig is het niet mistig in het bos waardoor de hoofdlamp goed zijn werk doet, want ook hier liggen ook er voldoende keien/stenen over het wandelpad. Dus de concentratie moet nog op vol vermogen blijven werken. Eenmaal uit het bos – zou in principe de top zichtbaar moeten zijn – komen we uit op de groene vlakte. Af en toe draai ik mijn hoofd naar links en rechts om zo toch nog iets te kunnen waarnemen. De stilte valt op….ook dat het eigenlijk gewoon warm aan voelt. Hierdoor hoef ik mijn handschoenen niet aan te trekken. Het is nog zeker 3 drie kilometer naar het Nanos Transmitter station. Af en toe komen we langs de zijkant van de vlakte te lopen, wat een mooi diepte vergezicht de vallei in geeft. Elke voetstap is er weer één ietsje hoger dan de vorige. Behalve de laatste paar honderd meter waar we weer even flink moeten werken, want we stijgen weer even aardig. Langzaam loop ik in op enkele lampjes – het zijn de overige vier Slovenen – die ik ook alweer bij enkele posten ben tegengekomen. Op een tiental meter voor Plesa-Vijkova Koca (K16-S11) haal ik ze in. Na 92 km bereik ik de post in 21.25’, waar Chris 56’ eerder was geweest. Ik krijg hier nog een goed smakende beker bouillon en vertrek daarna weer snel. Ik wilde niet te veel tijd verliezen m.b.t. het gestelde tweede doel.

Nu we het allerlaatste hoge punt hebben gehad, gaan we naar beneden. Het zal een aanslag op de benen zijn….maar het is geen klimwerk meer. Al snel na het vertrek lopen we over een breed (auto) grindpad naar beneden, over zo’n 2 kilometer lengte….best wel heerlijk om weer even op tempo te lopen. Ach…wat voor een tempo…in elk geval iets sneller dan dat ik nu vlak zou kunnen lopen. En dan slaat de schrik toe….klimwerk…we gaan weer omhoog, F..K…gelukkig maar voor enkele meters en dan weer vlak en iets aflopend. Verrassend haal ik twee atleten bij die ik nog niet eerder heb gezien. Zij zijn dus flink ingestort, mede te zien aan het tempo waarmee ik hun bij haal. Niet veel later zie ik drie hoofdlampjes dansend in het donker – de drie Slovenen: Andrej H., Relja M. en Matej V. – die ook strijden om de finish te behalen. Ondanks dat het ver in de nacht is, wordt er in de verte een hoop kabaal gemaakt – luchthoorn, toeter en ratel – en die gaan met regelmaat af. Ook bij de volgende post zullen we dus met veel ontzag worden ontvangen. En dan te weten dat deze post (K17-S12) te midden van enkele woonhuizen is opgesteld. Zodra zij mijn hoofdlamp waarnemen begint het kabaal al…leuk…al was de stilte van de nacht wel een mooie situatie om door te brengen. Eén van de vrijwilligers komt mij tegemoet gelopen en vraagt in het Sloveens hoe het gaat. Na mijn reactie komen de vragen in het engels op mij af. Zodra ik zit wordt mijn nek en schouder gemasseerd. Als ik vertel dat ik hierdoor niet meer verder ga, wordt er hard gelachen. Ze willen weten uit welk land ik kom, dus vertel Holland….everything flat….waarop er iemand reageert met de vraag….”Ronald”…. Verrast kijk ik op en bevestig zijn vraag…het blijkt race directeur Bostjan Mikuz te zijn. Hij is blij mij eindelijk te treffen. In de afgelopen maanden heb ik veelvuldig op hun facebook berichten gereageerd. Vandaar dat hij het mooi vind mij nu te zien. Op zijn vraag of ik alleen ben, vertel ik dat mijn vrouw de 30 km heeft gelopen vandaag….hierop komt zijn reactie….”Yes, I know that Reny ran the 30K”. Schitterend hoe we als buitenlanders in de gaten worden gehouden. De belangstelling voor (meer) Nederlandse atleten is zeer groot bij hem. Als de drie Slovenen zijn dan ook gearriveerd, maak ik al aanstalte om weer te vertrekken. Ik bedank iedereen en ga op pad voor de allerlaatste etappe richting Kamp Tura over 6…of wellicht iets meer km’s.

 

Weer duiken we snel het bos in over een smal pad dat wederom vol ligt met stenen en keien. Het tempo kan ik niet al te hoog op laten lopen want dan worden er …..auw, ik schop mijn linker kleine teen tegen een steen aan….fouten gemaakt. Snel daarna gebeurt het nogmaals. Hoe vaak ik mijn voeten/tenen al niet tegen dat soort stenen heb aan geschopt… Elke keer weer ga ik dan door de grond, ook omdat achteraf blijkt dat er onder de nagels van beide kleine teentjes een blaar zit. Daarom deed het stoten zo’n ontiegelijke pijn. De kilometers worden afgeteld per 2 km middels bordjes langs de kant….als sinds de laatste 20 km. Met nog vier km te gaan tot aan de finish, heb ik nog 45 minuten te gaan om binnen de 24 uur te finishen. Ondanks dat je dan al zo lang bezig bent gaat het rekenen mij verrassend goed af….met 11 minuten per kilometer zal het krap aan worden, dus houd ik het tempo – wat ik dan nog kan opbrengen – strak aan. Bij het twee km bordje zijn er zo’n 14 minuten verstrekken. Waardoor ik dus ruim 15 minuten spelling zou hebben….alleen dan moet ik vol in de rem….de stenen worden keien en van tempo lopen komt weinig terecht met de voorzichtig wandelstappen naar beneden tussen de keien door. De volgende kilometer op het klokje geeft ruim 11 minuten aan. Snel bedenk ik mij dat veilig finishen toch nog wel even belangrijker is dan die 24 uur….en dan blijk met de volgende kilometer dat ik er nog niet ben en deze km ging in 12 minuten. Het pad komt mij bekent voor want dit hebben Reny en ik vorig jaar nog wandelend verkent….zou ik dan toch net boven de 24 uur uitkomen. Nog één bocht waar gelukkig iets minder keien liggen…ik zet nog even aan naar Kamp Tura en draai om het terrein de finish locatie op….met gebalde vuist en een stevig JAAAA stap ik over de finish. Beide doelen van gisteren zijn behaald. Zeer tevreden neem ik de felicitaties en medaille in ontvangst en wordt enkele malen op de foto gezet. (Hopelijk zijn ze wel gelukt). Daarna in de tent neem ik mijn maaltijd en drinken in ontvangst en ga op zoek naar mijn dropbags. De drie Slovenen komen even na 24 en een half uur over de finish. Ze zijn verrast dat ik het nog binnen de 24 uur heb gehaald. Volgens de uitslagen blijkt Chris een 20’ voor mij te zijn gefinisht, Klasse gedaan.

Gefinisht op Kamp Tura als 115e na 107,8 km in 23.56’47” met +5368/-5198 mtr en 8323 kcal. Hartslag gemiddeld 94 (bijna 90 onder max), met een max van 175 HS. Van de totaal tijd ben ik 12.15’25” aan het stijgen geweest, 8.47’31” aan het dalen en maar 2.53’42” vlak gelopen.

225 ingeschreven, 208 starters, 151 finisher, 57 dnf en 17 dns.
En voor volgend jaar komt er een afstand bij….de 100 mile. Misschien weer reden om terug te komen dus!

 

Ronald

Neem contact op

Sending

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account