Adriaan over zijn WK Backyard Ultra

WK Backyard Ultra voor Team NL

Op zaterdag 19 oktober om 14:00u (CEST) ging het WK Backyard Ultra van start. In totaal deden er 61 landen mee aan dit wereldkampioenschap met maximaal 15 deelnemers per land. Elke binnen het uur voltooide ronde per loper is één punt waard. Elk uur start een nieuwe ronde van 6,706km tot er één loper overblijft, the last man standing. Nederland deed voor de tweede keer mee en Adriaan Pandelaers heeft opgeschreven hoe hij als deelnemer het Wereldkampioenschap Backyard Ultra heeft beleefd.

Het wereldkampioenschap

Om de 2 jaar staat één van de tofste concepten binnen het ultralopen op de kalender. Het Wereldkampioenschap Backyard Ultra voor landenteams. Bij de vorige editie stonden we met Nederland voor het eerst aan de start. Een groepje van 15 bij elkaar geraapte lopers met de juiste mentaliteit heeft toen gestreden tot ze letterlijk in elkaar storten of het opgaven omwille van allerlei fysieke en mentale belemmeringen. We hielpen elkaar verder, soms zelfs door je eigen belang en rust op te geven. Uiteindelijk waren alle lopers uitgestreden, degene die het langste doorging mocht naar het WK om zich individueel nog eens te bewijzen, een jaar later. En liep daar natuurlijk nóg verder!

Dwars door de muur, dat is wat wij willen. En liefst dan nog 1 rondje. “Just one more loop”.

Waarom?

Nu niet vragen of het gezond is, of we een beetje gek zijn, wat het nut is van elk uur een rondje lopen van 6,706km, en of je dat ook niet gewoon kan wandelen,… Of het antwoord nu ja of nee is, het gaat erom dat het ONS doel is waar we een lange tijd naartoe leven. Waar ligt er een limiet, kan je verder, hoe maak je een plan, tot hoelang plan je iets, heb je de beste crew om je daarbij te helpen, steunen je familie en je vrienden je bij zo’n zware uitdaging?!

De achtergrond kleuren zijn nog wat wennen, maar ach, mijn zoontjes zullen trots zijn.

Als Belg die al 20 jaar in Delft woont, werkt en geniet van een heerlijk burgerlijk leventje, is het een eer om te mogen uitkomen voor je adoptieland en daar dan ook met open armen ontvangen te worden. Anderzijds was ik wat blij dat we geen oranje shirt kregen als teamshirt, maar diep donkerblauw met een heerlijk klein vlaggetje op de schouder. Niet te zwaar om te dragen. Mijn trainingsmakker, Gaston Metselaar –Metselaars heb je altijd nodig, als je een goed team wilt bouwen– heeft zich meticuleus voorbereid op dit WK. Als nummer 2 op de ranking en één van de vorige Nederlands recordhouders wilde ook hij gaan voor een resultaat dat hem zelf zou verbazen. Tijdens onze voorbereidingen hebben we allebei één van de zwaarste uitdagingen van het ultralopen in de BeNeLux afgewerkt, de Legends Slam, 4 loodzware wedstrijden in 1 jaar. Nadien ging het knopje om richting dit mentale WK. Samen werkten we toffe, zware, en rustige loopjes af, tot de visualisatie van wat komen ging zelfs de duisterste plekjes van ons brein had bereikt!

Finish Legends trail na 68u gevecht tegen jezelf, 8’ over: “Soms moet je gewoon finishen.”

Als lopers onder elkaar kunnen we elkaar natuurlijk ook helpen, maar soms kost dit ook té veel energie en moet je voor jezelf kiezen

De start

De start was prachtig! Het grootste deel van het team stond al een tijdje in het startvak, met 14 stonden we te wachten op Hinke Schokker -Hinke, mag ik voorzitter worden van je fanclub a.u.b.?-. Ze kreeg het voor elkaar om 7 seconden voor de start uit een nog ronkende auto te springen, om daarna 48 uur non stop rondjes te rennen van 40 minuten (zo’n 10km/u, veel te snel voor de meesten onder ons). Maar wij hadden dan ook geen boeken bij om ondertussen te lezen. Terwijl wij ons door de rondjes worstelden las Hinke dit boek: “Dramatische Diagnoses- medische blunders en de mensen die er het slachtoffer van werden”. Toen we dan toch met zijn 15 zijn begonnen, werd het een echt team WK.

We hielpen elkaar met gezellige babbeltjes, tempo maken, plannen smeden voor de nacht, motivatie om toch telkens een rondje verder te gaan, een probleem op te lossen. De persoonlijke crew stond klaar met wat je nodig had. Roman bijvoorbeeld had pijn, maar houdt niet van pillen. Dus schuift er een vriendelijke duivelse crew een vies papje naar binnen met 1000mg geplette paracetamol. Dit is wat je nodig hebt, mensen die dit voor je beslissen, mensen die weten wat je doormaakt, een stukje van je afzien wegnemen en je helpen om gewoon weer in het startvak te staan voor nog een rondje!

Als lopers onder elkaar kunnen we elkaar natuurlijk ook helpen, maar soms kost dit ook té veel energie en moet je voor jezelf kiezen. Niet iedereen heeft een stalen maag, niet iedereen weet de juiste woorden te vinden om de ander te prikkelen. Maar we blijven het wel proberen. Zelf ben ik dan ook het meest trots op dat gezien wordt dat ik alles maar dan ook alles ervoor over had om voor het team een zo goed mogelijk resultaat te halen door mezelf als teamplayer te profileren. Na vele uren lopen krijg ik dit berichtje van een loopmaat: “Wat een boost van mijn moraal.” Iedereen wil gezien worden, en gezien wordt je in dit team.

“David zorg maar dat je erbij bent in 2026, je zou een versterking voor ons team zijn!”

Na 22 uur hebben we helaas de eerste afvaller, een paar uur later is ook de volgende weer aan de beurt. De eerste 3 afvallers laten wel zien wat er moet gebeuren, telkens geven ze niet op, maar worden ze door te lang over het rondje te doen -overtime- uit de wedstrijd genomen. De dramatische sprint van Nico blijft op mijn netvlies geprint, op 2 seconden mist hij de start van de volgende ronde. Ook Govert, overgevlogen uit Hong Kong speciaal voor dit event, heeft het heel lang lastig. Zijn val in de derde ronde en het gemis van een persoonlijk crew doen hem steeds schever lopen, tot het letterlijk op is. Wat een strijders allemaal, echt super inspirerend. Jammer dat er geen publiek aanwezig mocht zijn -gelukkig wel een aantal burgerlijk ongehoorzame mensen, waarvoor dank-.

Na 24 uur waren de rondetijden veelal tussen de 55 en 57 minuten. Dat was mijn strategie, benen sparen onderweg, pas slapen als het lichaam dat ook kan, in theorie wellicht pas in de derde nacht. Wat is er dan nodig: Een waarachtige pitstop. Flesje vullen met sportdrank/water, suiker voor onderweg, eten voor de eerste kilometer -die ik vaak wandelend aflegde, alleen of vaker nog samen met een compagnon de route-.

Niks smaakt mij, iedereen probeert me te helpen

Pitstop met de one and only: rustige reus, Arie Ferrari.

Voeding en crew

De broodjes kaas smaakten me niet, er moest iets te kauwen zijn. Maar er moest ook iets in mijn maag. Dus toch blijven proberen. Zolang Arjen er is, blijft hij me helpen, tosti’s bakken, broodjes franse worst, soepjes,… alles wordt in de strijd gegooid. Wat een enorme hulp was jij! De rust die je uitstraalde wil ik volgende keer ook graag ervaren, als je jezelf tenminste niet kwalificeert voor het team, want dat zou ik nog veel liever zien!!!

Jammer genoeg had ik pas veel te laat door dat ik zélf alle juiste voeding bij me had, in een verdwaalde jumbo tas, waar mijn lichaam naar snakte. Wat een ongelooflijke beginnersfout. Op het moeilijkste moment in zo’n race trekt je crew je erdoor heen. Als je in ronde 38, midden in de tweede nacht, wanneer je maag plots in je keel hangt, getriggerd door een boerende teamgenoot, een bericht moet sturen: “Zet pasta klaar, je vindt het in de jumbo tas, dan probeer ik het rondje af te maken”. Dan ben je eigenlijk dom bezig. Achteraf had ik daar een persoonlijke crew nodig, iemand die voor mij bijhoudt wat ik nodig heb, en dat zonder te veel woorden voor mij fikst!

Bij deze: Teun Geurts, makker, wil je mij binnen twee jaar een dagje/nachtje/weekendje helpen om het hoogst haalbare uit mijn lichaam te persen. Ik weet dat jij mij van alle mensen het beste begrijpt.

Teun die me tijdens de vorige 2 Legends Slams helpt met hart en ziel bij AOBtD.

Samen of alleen?

Mensen strijden rustig door, ik loop achteraan en zonder mij af. Niet goed wetend hoe ik uit dit plotseling ontstane dal moet geraken. Niks smaakt mij, iedereen probeert me te helpen. Roman had me net als een volwaardige marathon pacer door de bossen geloodst, omdat ik plots doorhad dat er anders niet genoeg tijd was om die pasta ook daadwerkelijk te verorberen… Hoe tof was dat, in zijn licht -want de hoofdlamp begaf het halverwege het rondje- mensen voorbij knallen op weg naar wat ik dacht, de redding van mijn race. Dankje, Roman, het was een wonderlijke ervaring. Ik had graag veel meer rondjes samengelopen, maar dat komt vast wel een ander keertje. Even later merk ik dat ik helemaal achteraan loop, ronde 39, het tempo is eruit. De strijdlustige ik bedenkt een plan om voorbij mijn misselijke maat te knallen. Ik WIL Nick namelijk graag helpen, maar ik durf hem niet te vertellen dat zijn geboer en gekots mij volledig van de wijs heeft gemaakt. Hoe pak ik dit aan, hij lijkt te vertragen, dus ik vertraag mee… Ik ben sterk genoeg om er in één trek voorbij te knallen. Wat raar dat ik zo denk, ik wil toch ook dat hij het rondje nog haalt. Wat een ingewikkelde situatie is dit plots! Mijn telefoon gaat. Het is Nick! “Adriaan, ik zit hier al een hele tijd op je te wachten, maar je komt maar niet. Jij helpt iedereen, dus nu wil ik jou helpen.” Ik leg hem uit wat ik voel en waarom ik achterop ben. Binnen de kortste keren ben ik bij Nick en halen we snel de tijd in.

Een toiletstop dringt zich aan. Dit kan niet wachten. “Het moet wachten, geen tijd” roept Nick me streng toe. Nick, ik. moet. nu. stoppen! “Ga door Nick, ik probeer je in te halen, echt, geloof me!” Nick antwoord heldhaftig: ”Je moet beloven dat je het haalt, er is niks te proberen, je GAAT het halen”. Oké oké. Na 3km zit de gemiddelde snelheid op 10’/km, ik moet 3 minuten zien in te halen in de laatste 3,7km. Pas bij 5km haal ik Nick in. We nemen elkaar op sleeptouw en finishen achteraf gezien ruim op tijd in 58 minuten. Dit laatste rondje was zo vreemd allemaal, dat ik het bij de start van ronde 40 allemaal móet vertellen aan Roman. Wat was dat! Na 2 km zitten we in het spoor van Gaston, ik stuur Roman voorop, neem zelf een sanitaire stop. De dennennaalden worden letters, de blaadjes zweven omhoog, ik sta stil en geniet van de trucjes die mijn brein uithaalt om me te doen stoppen. Het werkt, het brein wint van de sterke benen, die nog veel langer door hadden gekund.

Ik stuur een bericht naar de racedirecteur: “Het is op. Ik probeer te komen.” En deel mijn live locatie.

Gesteund door crewtopper Maarten en Christiaan geraak ik terug in het basecamp. Daar aangekomen tref ik toffe mensen. Mensen die grapjes maken, teleurgesteld zijn of blij, maar mijn emotie is er niet. Nick geeft mij een pin, zoals hij en Rik dat aan iedereen geven van het team als men stopt. Vanuit een bepaalde leegte waarin ik me toen bevond, werd ik diep geraakt. Dit kleine gebaar, een pin wordt me opgespeld, die hij allang had uitgezocht voor mij. In het dagelijkse leven struggle ik wel eens met mijzelf, op en neer swingende gedachten zijn mij niet vreemd. Tijdens de ultratrails gebeurt dat natuurlijk ook, maar vaak komt het beste bij mij naar boven als ik -liefst met kameraden- op een zwaar avontuur ben, ik help graag anderen, liever please ik hen, dan dat ik voor mezelf zorg. Anderen zien jouw andere kanten niet, daar moet je zelf mee dealen. En dat doe je dan, waarom? Omdat je het kan!

Over twee jaar

De volgende keer wil ik met een nóg sterker team samen gaan voor het next level! 15e van de wereld worden is mooi, 54 rondjes is prachtig. Maar het gaat niet om die ene last man standing. Al moet gezegd worden dat het wel een hele toffe peer is die zichzelf overtreft met een geniaal uitgevoerd plan en een super lieve crew, en die vast nog grotere stappen gaat maken in Tennessee. Verbaas ons, Kanter!

Het gaat hier om een WK voor landenteams waarin we als hecht team volgende keer moeten streven naar wat maximaal haalbaar is. Met zijn allen de 40 rondes te halen, of waarom ook niet 50?! En dan met diegenen die een topdag hebben de 72 uur te slopen. Daar ga ik vanaf volgend jaar alles aan doen om daaraan bij te dragen!

“Mindset is everything”

Is het al klaar? NEE! Na wat slaap, overdreven veel eten, blijven tijdens dit landenkampioenschap nog drie vrienden over. Drie toffe peren uit België, allemaal knotsgek, allemaal hulpvaardige toplopers, zot van de sport van het ultralopen. Allemaal toffe peren, gesteund door het hele team wat al lang klaar is, maar rustig blijft zitten, mee komt supporteren tot de show voorbij is. Elk punt telt, alle steun is nodig!