“De afstand lijkt soms eindeloos, de benen voelen soms zwaar en soms is het ook uitzichtloos. Maar ik focus me niet op het einde. Ik bedenk me dat elke stap me een stap dichter naar het doel brengt.”
Iets wat ik heb geleerd tijdens het lopen van een ultra en iets wat ik gebruik in de situatie rondom mijn gezondheid.
Sinds 2012 weet ik dat ik met een primaire kwaadaardige hersentumor leef. Destijds kreeg ik een prognose van maximaal 15 jaar. Een vooruitzicht waar ik nooit om gevraagd heb, wat ontzettend oneerlijk voelde en waar ik boos en verdrietig om was en soms nog steeds ben.
Ik ben sindsdien twee keer wakker geopereerd, waarbij eerst op het oog 100% is weggehaald en bij de tweede nét iets meer goed weefsel waardoor het 9 jaar lang stabiel bleef. Sinds november 2025 weet ik na een heftig insult dat er voor de derde keer tumorgroei gaande is. Een maand ervoor kreeg ik de bronzen DUS medaille en toen ineens was ik terug bij af. Eén en al onzekerheid. Diverse ziekenhuisbezoeken, tal van gesprekken, een pittig revalidatietraject, een afkeurtraject qua werk en tal van andere vervelende bijkomstigheden. Er was één ding dat me letterlijk op de been hield. Hardlopen. De ene dag was 3 kilometer genoeg, de andere dag 7. En soms 50+. En soms, soms even niet. Dan ging ik wandelen. Uit de situatie, even geen patiënt, even rust en genieten. Het buiten zijn, bewegen en zo gezond mogelijk eten zijn voor mij dan echt van levensbelang. Of zoals de neurochirurg na de eerste operatie zei: “zo leven kan je 2 of 3 operaties schelen”. Woorden die ik nooit meer vergeten zal.
Aan de tumor en operaties heb ik hersenletsel overgehouden. De meeste klachten waar ik last van heb zijn op cognitief vlak. De energieverdeling moet ik per dag bekijken en ik moet keuzes maken in wat ik wel doe en wat niet. Lang concentreren, overzicht houden, nieuwe dingen leren en het verwerken van prikkels lukt steeds moeizamer.
Energie komt, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, niet uit één batterij. Je lijf haalt de energie gedurende de dag uit meerdere kleinere batterijen, maar net wat er nodig is. Eigenlijk zijn alle filters van mijn batterijen beschadigd op die ene na: de fysieke. Daarom lukt het hardlopen of wandelen wel en lukt werken of boodschappen doen niet meer. De afgelopen jaren kwamen regelmatig de gedachten in me op dat er best wat parallellen zijn tussen het ongeneeslijk ziek zijn en het ultralopen.
Een ultrarun is lang en vaak ook nét wat langer dan wat op papier staat. Het is vaak onvoorspelbaar en regelmatig zijn er ‘verrassingen’ onderweg zoals als een val, een steile klim, een enorme regenbui of juist een brandende zon. De ‘route’ van hersenkanker is net zo onvoorspelbaar en vol ‘verrassingen’. De weg is ook lang, onvoorspelbaar en uitzichtloos met goede en slechte dagen, maar ook met en zonder tegenslagen zoals onverwachte wendingen qua tumorgroei of andere complicaties. Beide zijn dus niet te voorspellen en hebben meer dan eens onverwachte wendingen.
Bij het ultralopen gaat het niet alleen om fysieke kracht of uithoudingsvermogen, maar vaak ook om de mentale weerbaarheid. Je gaat door als je lijf eigenlijk niet meer verder wilt en dat stemmetje zegt dat je beter kan stoppen. Bij het hebben van hersenkanker is dat niet heel anders. Ik heb dagen dat ik eigenlijk mijn bed niet uit wil, want ik ben nog moe en zie geen enkele reden om het bed uit te gaan. Toch ga ik eruit en luister ik niet naar dat stemmetje. Mijn mentale weerbaarheid groeit en groeit. Iets wat ik in het ultralopen goed kan gebruiken.
In beide processen zijn momenten van uitputting, twijfel, boosheid en verdriet. Maar ook van bewustzijn, dankbaarheid, genieten van de momenten en de verbinding met jezelf én anderen.
Bij het hardlopen in het algemeen is luisteren naar je lichaam het allerbelangrijkste wat je moet doen. Dit zei ik ook altijd toen ik als trainer voor mijn loopgroep stond. Ga je door met de kans op blessures of is het verantwoord dat je een grens overgaat? Ga je stoppen als het echt niet meer gaat en kan je het grotere plaatje zien of zal én moet je door? Bij het lopen heb je de keuze. De ziekte confronteert je te pas en te onpas met je fysieke én mentale grenzen. De beperkingen door het hersenletsel of medicatie geven een keiharde grens aan waar je normaal gesproken niet overheen kan, maar soms kom je door een aanpassing achter een onverwachte kracht. En soms ga ik bewust over mijn grens om er uiteindelijk sterker van te worden. Het lopen helpt mij hier enorm bij.
In beide trajecten kan je je enorm eenzaam voelen. Een ander heeft nou eenmaal geen idee wat er in je omgaat of hoe je je voelt. Dat zie je ook niet altijd aan de buitenkant. Soms is het gewoon niet uit te leggen waardoor je een offday hebt, dat er even niks lukt en dat alles veel moeite kost. Dan ben je echt alleen. Maar hoe mooi is het dat er wel verbondenheid kan ontstaan met anderen die hetzelfde meemaken. Zonder veel te zeggen maak je hetzelfde proces door. Je merkt de worsteling van de ander op en dat voelt als herkenning en dat schept een band. Heel vaak ken je die ander helemaal niet. Toch deel je iets. Tijdens een ultra, maar ook in het ziekteproces. Zonder exact het verhaal van de ander te weten, voel je de verbondenheid. Dan ben je heel even niet alleen en kan je weer even vooruit. Ik haal veel kracht uit gesprekken met andere hersentumor patiënten. Weinig woorden zijn dan nodig om elkaar te begrijpen. Welke ultraloper herkent dat niet? Tijdens een ultra leer je om in het nu te leven. Je focust op het lopen, je ademhaling, waar je loopt, op een volgende verzorgingspost of iets of iemand waar je naar uitkijkt. Bij de ziekte leer je ook om in het moment te leven. Het is ook het enige waar je nog vat op hebt, want je weet niet hoe het morgen gaat. De geeft soms paniek, maar gek genoeg vaak ook rust.
Een ultra finish je niet altijd. Soms heb je een DNF door wat voor reden dan ook. Het gaat dan ook niet altijd om het finishen, maar vaker om de weg ernaartoe. Mijn hersenkanker is ongeneeslijk en sowieso een DNF. Ik weet alleen niet wanneer. Dus mijn leven stopt niet. Alles en iedereen gaat verder. Het is ook hier de weg naar die DNF toe en ook hoe ik daarmee omga. Ik wil niet altijd weten hoe ver ik nog moet of hoe lang ik nog heb. Ik wil alleen stap voor stap verder en leven in het hier en nu. Buiten zijn, bewegen, met het gezin zijn, leven.
Ik doe het ook voor de mensen die deze diagnose net hebben gehad of nog gaan krijgen zodat ze misschien meer tijd krijgen om te leven
Zoals gezegd is hardlopen dus iets wat ik nog kan en ook iets wat me veel brengt. Het is eigenlijk gewoon de beste therapie, het beste medicijn en de fijnste uitlaatklep die ik me kan voorstellen. Het fijne is ook dat ik dat samen met mijn partner Natascha kan doen. En eigenlijk met het hele gezin, want onze meiden groeien op in de wereld van buiten in de natuur zijn en hardlopen. Ze zijn meer dan geregeld te vinden op events waar we beide crewen of lopen. Ze kennen, zonder dat ze het weten, al menig ‘grote’ dame of heer uit het ultrawereldje. Maar wat maakt het nou dat we zoveel uit het hardlopen kunnen halen? We, want deze ziekte heb ik niet alleen. Het hele gezin heeft er last van. De uurtjes buiten, meestal alleen en soms samen of met anderen, zorgen ervoor dat de ziekte er even niet is. Dat zijn momenten waar we mentaal opladen en niet na hoeven denken over ziekenhuisbezoeken of over andere hulpverlening. Dat zijn de momenten dat we even gedachteloos kunnen zijn. Maar ook momenten waarop we
vaak dingen verwerken zoals info over nieuwe medicatie of over hoe verder als klachten toenemen. Maar ook alles op een rijtje kunnen zetten en vaak eureka momenten hebben. We kunnen dan de situatie vanuit een soort helikopter-view zien en zijn echt even uit de situatie zelf. Uitloggen noemen we dat hier thuis. En omdat het zoveel geeft, ga je het vaker doen. We gaan ook steeds verder. Want net als vele anderen zijn ook wij heel benieuwd waar onze grens ligt. Steeds dat stapje verder dus. Doordat ik in de nachten niet meer alleen met onze dochters thuis kan zijn in verband met een mogelijk insult, combineren we vaak runs met een weekendje of weekje weg. Zo maken we ook nog eens mooie herinneringen. Zo waren we onlangs nog in de Müllerthal waar Natascha liep en ik overdag met de meiden was. We gingen vervolgens door naar Oostenrijk waar ikzelf deelnam aan een meerdaagse bergrace. En dan heeft Natascha de meiden overdag. In de avonden en nachten zijn we dan samen. Een fijn
idee en een mooie herinnering rijker!
In 2027, wanneer ik die prognose van maximaal 15 jaar ga overleven, ga ik dat vieren. Ik ga het vieren op een manier die ik nu dus nog kan. Het is de combinatie van mijn uitlaatklep, de beste therapie die er voor mij is én één van mijn beste medicatie ooit gehad: Hardlopen. Ik ga in 2027 15 marathons en 15 ultramarathons lopen. Is het extreem? Ja en nee. Voor degene die met pijn en moeite eindelijk 5 kilometer aaneengesloten kan rennen en vervolgens 3 dagen bij moet komen klinkt dit als extreem. Vertel ik dit tegen lopers die runs doen als de Legends Trail, de TOR, de Duinhopper of een PR van 35 rondjes of meer hebben bij een backyard ultra is het helemaal niet extreem. En hoe klinkt het voor mij? Het belangrijkste voor mij is dat het haalbaar en realistisch is in combinatie met een betekenis. Is het ooit door iemand eerder gedaan? Vast wel. Misschien ook niet. Maar eigenlijk boeit me dat helemaal niet, want ik hoef niemand iets te bewijzen. Ik doe dit om aandacht te vragen voor primaire hersentumoren, voor de Stichting STOPhersentumoren.nl en om geld op te halen voor diezelfde stichting. Zodat er meer onderzoek gedaan kan worden naar deze complexe en onvoorspelbare ziekte. Ik doe het ook voor de mensen die deze diagnose net hebben gehad of nog gaan krijgen zodat ze misschien meer tijd krijgen om te leven. Ik doe dit ook om die 15 jaar af te sluiten. Die 15 jaar bleken namelijk een zwaard van Damocles te zijn en zie dit als afsluiting en als een nieuwe start in één. Extra-extra tijd om te leven, bewust en intens! Project15 is zo ontstaan en begint 1 januari 2027 en eindigt 31 december 2027.
Wil je dit project steunen? Bezoek dan de actiepagina en doneer! Delen wordt zeer gewaardeerd. Wil je als bedrijf sponsoren en 30 runs zichtbaar zijn op het shirt wat ik draag? Stuur ons dan een DM via Instagram. Er zijn nog drie plaatsen beschikbaar op het shirt. Wil je dit project volgen? Volg ons dan op Instagram of Facebook via ons account ‘gezinopkarakter’.
Ben jij geïnspireerd door het verhaal van Krijn en wil jij jouw grenzen verleggen door een ultra te lopen of zelfs voor een DUS-plak te gaan?! Wij organiseren elke maand een ultra van 50 kilometer of langer.
Begin jouw avontuur als trailrunner op de mooiste paden van Nederland en loop in 2026 één of meerdere ultra’s van de Dutch Ultra Series!
Neem een kijkje op onze Trail Events kalender om te zien welke ultra binnen jouw planning past.
Met behulp van cookies kunnen we analyses maken en jouw ervaring op onze website verbeteren, lees meer. Ik snap het