Camino Francés: Dansen met de tijd, opnieuw

Camino Francés

De Camino Francés laat me niet los. Het idee van een Fastest Known Time, een FKT, hangt niet als een trofee boven mijn hoofd maar als een uitnodiging in mijn borst. Terwijl ik dit schrijf, weet ik dat ik op 3 april vertrek naar Zuid-Frankrijk en op 6 april opnieuw aan de start sta in Saint-Jean-Pied-de-Port. De Camino Francés is geen afgesloten hoofdstuk, maar een open beweging. Daarom kijk ik terug. Niet om te blijven hangen, maar om te voelen wat er gegroeid is.

Waar het kantelde

In september schreef ik hier over mijn eerste poging. Over dansen met tijd. Over leren in stilte. Over leven op het scherpst van de snede. Ik eindigde toen met de woorden dat de dans nooit voorbij is. Nu voel ik nog dieper wat dat betekent.

Toch weet ik precies waar het kantelde. Mijn lijf trok aan de noodrem, mijn onderbenen protesteerden en uiteindelijk moest ik buigen. Dat moment staat inmiddels niet in mijn geheugen gegrift als falen, maar als een kantelpunt van inzicht. Daar, midden op het pad, zie ik wie ik ben wanneer het plan uiteenvalt.

Ik herinner me de hitte, de eindeloze stoffige stroken, de lange stukken met krachtige tegenwind die me bijna achteruit duwden, de momenten waarop het tempo vanzelf leek te gaan en de momenten waarop elke stap een onderhandeling was. Bovendien herinner ik me de koppigheid. Het willen doorduwen terwijl mijn lichaam fluistert dat ik moet luisteren. Dat is de les die blijft hangen. Niet het stoppen zelf, maar het negeren van signalen.

Toch voel ik na terugkomst geen teleurstelling die me verlamt. Integendeel. Er ontstaat ruimte. Want als iets nog niet af is, betekent het dat er beweging mogelijk is. Het verlangen om terug te keren groeit niet uit frustratie, maar uit liefde voor het pad. Ik wil opnieuw dansen.

Juist daardoor kan ik blijven bewegen

Andalusië als fundament

Daarom kies ik deze winter voor Andalusië. Terwijl in Nederland de dagen kort en grijs zijn, ben ik daar uren buiten. De zon is zacht, de lucht helder en de bergen rondom mijn tijdelijke thuis zijn eerlijk. Ik maak hoogtemeters, veel hoogtemeters. Niet in één heroïsche sessie, maar dag na dag. Juist dat ritme vormt me.

De wereld is daar stiller, langzamer. Ik klim over stenige paden, daal af over losse ondergrond en voel hoe mijn lijf zich aanpast. In plaats van alleen kilometers te tellen, focus ik op tijd op de benen. Uren buiten. Want de Camino vraagt geen snelheid. Integendeel, het vraagt om uithouding, doorzetten, duur. Een FKT op de Camino Francés vraagt om honderd kilometer per dag. Dat vraagt om een fundament dat klopt.

Ik loop altijd op gevoel, luister, sta in contact met mijn lijf en stuur. Dat is wie ik ben. Ik kijk niet blind naar cijfers, maar voel wat er gebeurt. Als mijn adem hoog zit, vertraag ik vanzelf. Als mijn benen zwaar worden, zoek ik een ritme dat past. Ik duw niet tegen mijn systeem in, ik werk ermee samen. Juist daardoor kan ik lange dagen maken. Juist daardoor kan ik blijven bewegen.

Hoogtemeters en hitte

In Andalusië zoek ik bewust het verticale op. Lange klimmen waarbij mijn hartslag oploopt en mijn benen verzuren. Daarna technische afdalingen die concentratie vragen. Want juist in die herhaling bouw ik belastbaarheid op. Mijn pezen wennen. Mijn voeten worden sterker. Mijn hoofd wordt rustiger.

Daarnaast train ik in de warmte van de middagzon. Terwijl het zweet langs mijn rug loopt, stel ik me voor hoe het straks voelt op de open vlaktes van Noord-Spanje. Ik zie mezelf bewegen in tegenwind. Ik zie mezelf doorgaan wanneer het schuurt. Visualiseren is geen truc, het is voorbereiding.

Tegelijkertijd experimenteer ik met voeding, herstel en slaap. Ik eet eenvoudiger, rust wanneer dat nodig is en bewaak mijn energie. Want honderd kilometer per dag vraagt om discipline, maar ook om zorg. Het is een balans die ik steeds beter leer kennen.

Zachter en sterker

Wat misschien wel het meest verandert, is mijn houding. De eerste keer draag ik onbewust bewijsdrang met me mee. Ik wil laten zien dat het kan. Nu voelt dat anders. Ik hoef niets te bewijzen. Ik wil ervaren.

Dat verschil is groot. Wanneer ik wil bewijzen, verkramp ik. Wanneer ik wil ervaren, blijf ik open. En juist in die openheid zit mijn kracht. Ik weet dat er momenten komen waarop mijn hoofd zal twijfelen. Ik weet dat vermoeidheid en pijn alles uitvergroten. Maar ik weet ook dat ik heb gebouwd. Uren, dagen, weken, maanden in Andalusië. Hoogtemeters als fundament.

De FKT is geen strijd tegen tijd. Het is een dans

Opnieuw aan de start

Op 6 april sta ik weer aan het begin van de Camino Francés. Mijn rugzak ingepakt, mijn schoenen klaar voor achthonderd kilometer, mijn hoofd helder. Het verleden kijkt even mee, maar ik laat het niet sturen. Elke poging staat op zichzelf.

De FKT is geen strijd tegen tijd. Het is een dans. Een dans met het landschap, met de elementen, met mijn eigen grenzen. Soms leid ik, soms word ik geleid. Dat is precies wat me aantrekt.

Ik vertrek met vertrouwen. Niet omdat ik zeker weet hoe het afloopt, maar omdat ik weet dat ik er alles voor heb gedaan wat binnen mijn invloed ligt. De uren buiten. De rust. De hoogtemeters. Het luisteren. Het sturen.

En wat er ook gebeurt, ik zal dansen. Want dat is wat de Camino Francés me leert. Niet vechten, maar bewegen. Niet forceren, maar volharden. Leven in elke stap.

Volg de dans

Mijn avontuur is live te volgen via GPS-tracking. Elke dag deel ik updates, beelden, gedachten. Misschien zie je me ergens als een stip op de kaart. Misschien loop je in gedachten een stukje mee.

Ik nodig je uit om deelgenoot te zijn van deze dans. Niet omdat het gaat om winnen of verliezen, maar omdat het gaat om bewegen. Om durven. Om voelen en doen. Om het loslaten van controle en het omarmen van het onbekende.

Misschien ontmoet ik mezelf op een stoffig pad tussen León en O Cebreiro. Misschien verdwijn ik even in de mist van Galicië. Hoe het ook loopt, vroeg in de ochtend of midden op de dag, ergens zal ik aankomen op het plein voor de kathedraal van Santiago, als de tijd en ik samen dansend zijn gearriveerd.

Hoe het ook gaat. Ik ben er klaar voor. Laat de tijd maar komen. Laat de zwarte wezentjes maar dansen. Ik dans met ze mee.

Wie mee wil bewegen vindt me op geertvannispen.nl, op Instagram en via de live-tracking.

Wil jij ook een uitdaging aangaan?

Ben je gemotiveerd door het verhaal van Geert om jezelf uit te dagen? Wij organiseren elk jaar meer dan 45 events van 5km tot 109km. We hebben dus voor iedereen een uitdaging. Elk laatste weekend van de maand organiseren wij een ultra van 50 kilometer of meer – speciaal voor avontuurlijke lopers zoals jij.

Begin jouw ultra-avontuur op de mooiste trails van Nederland. Wie weet sta jij in 2025 of 2026 aan de start van je allereerste trail of ultra!

Neem een kijkje op onze Trail Events kalender om te zien welke trail binnen jouw planning past.

Trail Events kalender