Camino Francés: Gedanst, geleerd, geleefd

De ochtend is stil. De eerste stappen echoën tegen de bergen, alsof de Pyreneeën zelf mijn aanwezigheid registreren. De lucht is koel, de wereld nog loom van de nacht. Voor mij ligt het pad, eeuwenoud, vol verhalen, gedragen door de voeten van miljoenen pelgrims. Voor mij is het geen bedevaart in de traditionele zin. Voor mij is het een dans. Een dans met de tijd. Een poging om de Fastest Known Time op de Camino Francés te scherpen, in de puurste vorm: self-supported style. Geen crew, geen luxe, alleen ik, mijn rugzak, het pad en de tijd.

De tijd als danspartner

De tijd is nooit mijn vijand geweest. Ze is grillig, ja, maar ook speels. Soms laat ze zich leiden, soms trekt ze me mee in haar onverbiddelijke ritme. Soms glipt ze uit mijn handen, vervliegt ze in een dag die sneller voorbij is dan gedacht en soms sleept ze zich voort, elke minuut een eeuwigheid, elke seconde een marteling. Toch is ze altijd een danspartner. En in die dans leer ik mezelf beter kennen.

Tijdens mijn eerdere FKT-avontuur op de Camino del Norte ervoer ik hoe dagen in elkaar overvloeien, hoe nachten oneindig lijken en hoe de geest soms vreemde gezichten toont. Daar verschenen ze voor het eerst: de zwarte wezentjes. Fantomen van uitputting, geboren uit honger en slaapgebrek. Ze speelden met mijn ogen, doolden rond in de nacht, lieten me lachen en vloeken tegelijk. Ik wist toen: wie hen ziet, is op de rand van zijn kunnen. En precies daar, op dat randje, wil ik zijn.

De belofte van de Francés

De Camino Francés is anders. Bekender, klassieker, maar ook genadeloos in haar lengte en eenvoud. Een pad dat zich uitstrekt van Saint-Jean-Pied-de-Port in Frankrijk tot Santiago de Compostella in Spanje. Langs droge vlaktes, glooiende heuvels, steden vol rumoer en dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Een pad dat niet enkel fysiek is, maar ook spiritueel. Waar pelgrims hun lasten neerleggen, waar betekenis wordt gezocht en soms gevonden.

Mijn doel is helder: sneller dan ooit tevoren. Minder dan acht dagen, negen uur, zestien minuten en twaalf seconden. Maar in werkelijkheid gaat het niet om die getallen. Het gaat om de dans. Het spel tussen inspanning en vrijheid, tussen wilskracht en overgave.

De natuur als tegenstander

Maar nog voor de dans goed en wel begint, voel ik dat dit avontuur anders zal verlopen. De start wordt uitgesteld door natuurbranden. Wekenlang wachten, twijfelen, mezelf moed inpraten. Als ik eindelijk vertrek, voelt het niet bevrijdend. Het voelt gespannen, zwaar.

De eerste dag door de natte, mistige Pyreneeën zet de toon. De nacht breng ik door onder de sterren. Geen luxe, geen bed, maar het trappengat van een kelderingang, schuilend voor de harde wind, achter een gemeentelijk gebouw. Beton onder me, de hemel boven me. Boven me raast de wind. In mij de echo van de eerste kilometers door de Pyreneeën. Het voelt rauw, eerlijk, zoals het moet zijn. Hier begint de tocht pas echt.

Op de tweede dag brandt de zon onbarmhartig. De lucht trilt boven het asfalt, mijn mond droogt uit, elke slok water verdampt in mijn lichaam nog voordat ik gestopt ben met drinken. Ik voel hoe mijn gedachten traag worden, log, alsof mijn hoofd in de hitte smelt.

Pamplona juicht

Dan wandel ik Pamplona binnen. Daar gebeurt iets onverwachts. Tussen de drukte van de stad, de massa’s mensen, staan Nederlandse stemmen me op te wachten. Ze herkennen me, roepen mijn naam, juichen alsof ik al een finish bereik. Hun energie tilt me op. Voor een moment lijkt het alsof de dans lichter wordt, alsof de tijd even haar grip verliest.

En daarna komt de wind. Meedogenloos, urenlang, dagenlang. Hij blaast in mijn gezicht, alsof ik tegen een muur van lucht probeer te lopen. Elke pas kost dubbele energie. Mijn armen zwaaien harder, mijn borstkas spant zich aan, maar ik kom nauwelijks vooruit. De wind lacht me uit, dwingt me te buigen. Alsof de natuur me een les wil leren die ik nog niet begrijp.

De pijn die de dans breekt

Alsof dat nog niet genoeg is, dient de pijn zich aan. Eerst subtiel, een stekende irritatie bij mijn scheenbeen. Ik probeer het te negeren. Dit is ultralopen, zeg ik tegen mezelf. Pijn hoort erbij. Maar de pijn groeit. Ze wordt een constante metgezel, een mes dat bij elke stap dieper snijdt. Mijn onderbeen zwelt op, klopt van binnenuit. De diagnose laat zich raden: een ontsteking van de aanhechting van de voet met de voorste scheenbeenspier; tibialis anterior tendinopathie. Woorden die klinisch klinken, maar in werkelijkheid zeggen: je moet stoppen.

Ik wil niet stoppen. Ik hoor het, maar ik luister niet. Ik loop door, tegen beter weten in, tot ook het andere been protesteert. En daar, ergens op de Sierra de Atapuerca, besef ik dat de dans voorbij is. Niet in Santiago, niet voor de kathedraal, maar hier. Stoffig, gebroken, voor even teleurgesteld.

De spiegel van falen

Het zou eenvoudig zijn om de schuld te geven aan de omstandigheden. Aan de hitte. De wind. De branden die mijn start uitstellen. Maar diep van binnen weet ik beter. Het falen ligt niet buiten mij. Het zit ín mij. Ik heb te weinig kilometers gemaakt in de voorbereiding. Ik heb het fundament niet stevig genoeg gelegd. Ik dacht dat eerdere tochten, eerdere prestaties dit jaar voldoende zouden zijn. Dat mijn geest wel zou compenseren voor wat mijn benen tekort kwamen. Het resultaat is onvermijdelijk: overbelasting, veel te vroeg in de tocht.

Maar de echte strijd speelt zich niet in mijn benen af. Ze woedt in mijn hoofd. Want de eerlijkheid is dit: mijn hart brandde niet fel genoeg. En zonder die vurige wil, zonder dat onwrikbare verlangen, scherpt niemand een record aan.

De spiegel van ultralopen is genadeloos. Hij laat zien wie ik werkelijk ben, juist op de momenten dat alles tegenzit. En wat ik dit keer in die spiegel zie, is confronterend.

De lessen van het pad

Toch voel ik geen schaamte. Geen verdriet. Wat ik voel, is opluchting. Een diepe zucht die eindelijk uit mijn borst ontsnapt. Want falen is geen eindpunt. Het is een tussenstation. Een plek waar lessen worden uitgedeeld die je nooit krijgt bij een vlekkeloze finish.

Ik leer dat voorbereiding geen luxe is, maar de basis. Dat discipline, herhaling en duizenden kilometers in de benen geen keuze zijn, maar een voorwaarde. Ik leer dat mentale kracht gevoed moet worden, elke dag opnieuw. En ik leer dat falen geen tegenstelling van succes is. Het is een onderdeel ervan. Zonder falen geen groei. Zonder falen geen verdieping.

Gedanst, geleerd, geleefd

Ik heb niet gewonnen van de tijd. Ik heb niet gezegevierd op het plein van Santiago. Maar ik heb gedanst, ook al eindigde de muziek vroegtijdig. Ik heb geleerd, in de hardste lessen die het pad te geven had. En ik heb geleefd, intenser dan ooit tevoren.

Want dit is ultralopen tijdens een FKT-poging. Geen bestemming, maar een reis. Geen zekerheid, maar een voortdurende dans met tijd, natuur, pijn en mezelf.

Mijn dans met de tijd eindigde dit keer in falen. Maar falen is brandstof. Brandstof voor een volgende poging, een volgende dans, een volgende kans om weer te bewegen tot niets meer overbodig is.

De zwarte wezentjes zullen terugkomen. De tijd zal opnieuw mijn partner zijn. En ik zal opnieuw dansen. Want de dans is nooit voorbij.

Wil je meer weten of mijn avonturen volgen? Kijk dan op geertvannispen.nl en volg me op Instagram.

Wil jij ook een uitdaging aangaan?

Ben je gemotiveerd door het verhaal van Geert om jezelf uit te dagen? Wij organiseren elk jaar meer dan 45 events van 5km tot 109km. We hebben dus voor iedereen een uitdaging. Elk laatste weekend van de maand organiseren wij een ultra van 50 kilometer of meer – speciaal voor avontuurlijke lopers zoals jij.

Begin jouw ultra-avontuur op de mooiste trails van Nederland. Wie weet sta jij in 2025 of 2026 aan de start van je allereerste trail of ultra!

Neem een kijkje op onze Trail Events kalender om te zien welke trail binnen jouw planning past.

Trail Events kalender