Everest Ultra Trail

Ik heb het nog nooit gedaan , dus ik denk wel dat ik het kan,… aldus Pipi Langkous

Ter nagedachtenis van de eerste beklimming van Mount Everest in 1953, door Tenzing en Hillary, wordt er sinds een twintig tal jaren de T&H Everest Marathon georganiseerd: de hoogste marathon ter wereld, startend aan de voet van ’s werelds hoogste, in het basis kamp van Chongmolungma, Sagarmatha of te wel, Everest!

Met enkele ultra wedstrijden en wat hoogte ervaring op mijn curriculum vitae was mijn deelname verzekerd

Terug naar de Khumbu Vallei

Na 10 bezoekjes aan Nepal, telkens voor alpine beklimmingen, kwam eind 2024 de Everest Marathon ter sprake in een groepje gelijkgezinde zielen… het idee werd al snel een plan en ik kon mezelf overtuigen om nog maar eens de Khumbu Vallei in te duiken, deze keer met als doel de Everest Ultra Trail van 70 K te volbrengen, een extra variant naast de klassieke 42K en 21K die worden aangeboden.

De organisatie laat een 200 deelnemers toe op de Marathonafstand, voor de Ultra echter bleek je een zeker palmares te moeten voorschotelen om toegelaten te worden tot het selecte gezelschap van 25 deelnemers. Met enkele ultra wedstrijden en wat hoogte ervaring op mijn curriculum vitae was mijn deelname verzekerd.

Al voor vertrek de hoogte in

De absolute uitdaging aan deze trail is zonder twijfel de hoogte: het geaccidenteerde terrein van de eerste kilometers op gletsjer, de 2800 positieve hoogtemeters onderweg, de beperkte bevoorrading, de geringe signalisatie, de start bij -5 graden, … we hadden alles ooit al eens meegemaakt, behalve,… lopen op 5000+ meter.

Reeds jaren maken we als hooggebergteklimmer gebruik van hypoxietrainingen in de voorbereiding naar alpine toppen. Nu werd deze kunstmatige vorm van hoogtetraining sinds januari consequent gebruikt om te leren lopen op 5000 meter hoogte.

Ter info: op Everest Basecamp zakt je zuurstofopname tot de helft, je zuurstofsaturatie keldert naar 70-75%… waarden die je al eens op intensieve zorgen terugvindt.

Doel van de hypoxietrainingen is je lichaam te laten acclimatiseren, lees, efficienter te leren omgaan met minder zuurstof. Dit gebeurt via een toestel dat zuurstof uit de lucht capteert en vervolgens de zuurstofarme lucht via een slang naar een masker brengt welke je op je aangezicht plaatst. Op deze manier adem je dus zuurstofarme lucht welke overeenstemt met een bepaalde hoogte.

Concreet plande ik de laatste maanden per week twee hypoxie-trainingen in op 6000 meter  hoogte: een eerste waarbij ik hoogtemeters pakte op de loopband met een stijgingspercentage van 20-30% , een tweede waarbij ik kilometers vlak liep op de loopband maar tevens op 6000 meter hoogte.

Starten met een doel

De lokale Nepalezen schieten als een pijl uit een boog over de gletsjer, weg van ons, westerse deelnemers… Respect, nederigheid is wat ik voel. Deze atleten vertonen een bovenmenselijk vermogen om hier op 5400 meter hoogte aan een tempo van 10 kilometer per uur de 70 km te volbrengen. Waanzin.

Persoonlijk had ik mezelf wat druk opgelegd: De tijden van de eerste Niet Nepalezen lag de voorbije jaren rond de 15 uur… Die tijd zag ik zeker haalbaar. Ik hoopte zelfs op iets rond de 12 uur. Daarnaast was het mijn ambitie om een podiumplaats te bemachtigen bij de Niet Nepalezen.

Samen en alleen in de stilte

De eerste tientallen kilometers liep ik in het gezelschap van een jonge Duitser, Stefan. We konden elkaar wat oppeppen doordat hij iets sneller bleek in de uphills, en ik iets vlotter afdaalde. Na de eerste loop in de vallei van Chukung met de Lhotse South Face als achtergrond, bereikten we op km 30 Pangboche. Hier zou een persoonlijke lokale “gids” meelopen gezien de desolate omgeving voorbij Phortse.

Om een of andere reden speel ik hen kwijt. Op het uitgestrekte pad richting Nalah bespeur ik niemand voor of na me… Ook Stefan volgt niet meer. Achteraf vertelde hij me dat hij in een suikerdipje zat en uitgebreid de tijd genomen had om zijn reserves aan te vullen. Zeer waarschijnlijk is mijn ‘gids’ bij hem blijven hangen. Op die eenzame manier loop ik de volledige vallei van de Gokyomeren in en uit. Op een enkel bevoorradingspunt na met twee locals die me wat noedelsoep kunnen aanbieden, verloopt deel twee van de ultra in eenzame stilte maar op en top genietend van de omgeving. Ik had ook het voordeel de regio reeds te kennen: ik loop onder de Cholatse, 6400m, welke ik in 2023 mocht beklimmen. Eenmaal in Nalah herken ik het pad dat me naar Cholatse BC bracht toen. Het is een aangenaam weerzien…

Tips and tricks:

• Een goede acclimatisatie is absoluut een must: of door voldoende tijd uit te trekken voor je trek naar Everest Basecamp met hier en daar een kleiner topje of door pre-acclimatisatie thuis d.m.v. kunstmatige hypoxie-trainingen.
• Voor velen is de Everest Basecamp trek al een doel op zich, en kost de nodige inspanningen: wees zuinig met je energie tijdens de trek, de marathon start pas na je trek.
• Hygiene is key voor succes. Je wil geen bacterie of virus opscharrelen door onoplettendheid of zieke teamgenoten: al wat je onthouden hebt uit de Corona periode mag je gerust terug toepassen.
• Voor de meeste westerse deelnemers mag je rekenen op een race van 7-10 uur: uiteraard dien je dan de nodige energierepen, isotone dranken te nuttigen om je energiereserves op peil te houden.
• Navigatie had geen issue mogen zijn; de 42 k versie was goed voorzien van bewegwijzering. Op de 70 K echter was ik blij met mijn GPX track om te verifieren of ik nog juist zat.