Deze blog is geschreven door Maximiliaan Meester, die na onze win-actie de unieke kans kreeg om deel te nemen aan de KAILAS FUGA Dolomiti Extreme Trail in het prachtige Val di Zoldo. Een avontuur vol indrukwekkende berglandschappen, uitdagende trails en mooie ervaringen. In deze blog neemt hij je mee in zijn voorbereiding, de wedstrijd en alles wat daarbij kwam kijken.
Toen ik van Trailrunning Europe hoorde dat ik mee mocht doen met de Dolomiti Extreme Trail had ik nog precies drie en een halve week om me voor te bereiden. Of dit spannend was? Geloof maar van wel. Ik mocht zelf kiezen welke afstand ik wilde rennen en ik koos voor de 55km met liefst 3600 hoogtemeters. Een uitdagende en gedurfde keuze. Ondanks dat ik mezelf zie als ervaren hardloper met meerdere marathons en in Nederland trailruns en ultra trails tot een afstand van 100km op mijn naam, voelde een trail in de bergen rennen toch als andere koek. Desalniettemin had ik heel veel zin om deze ervaring op te doen en te kijken hoe het met zou bevallen.
Al met al stapte ik met vertrouwen de auto in richting Italië
Zoals gezegd had ik iets meer dan drie weken om me voor te bereiden. Ik kwam net uit een trainingsblok voor een snelle marathon in Hamburg, dus de algemene fitheid was goed. Daarnaast woon ik in het mooie Nijmegen met in de buurt een stuwwal. Hier ging ik snel aan de slag met meerdere heuveltrainingen, inclusief het testen van mijn running poles. Dat klimmen viel een beetje zwaar; voor Hamburg had ik niet bepaald veel hoogtemeters hoeven trainen. Maar het rende lekker in het bos en al met al stapte ik met vertrouwen de auto in richting Italië om daar een mooie race te gaan rennen.
Het was een wat rumoerige heenreis waar we na verdrietig familie nieuws van een van mijn reisgenoten na 6 uur afscheid hebben moeten nemen. Uiteindelijk kwam ik via de trein en een taxi ’s avonds laat aan bij mijn hotel in Pecol, een dorpje op 10 minuten rijden van het dorp waar de start van de Kailas Fuga Dolomiti Xtreme Trail was. De volgende dag moest het startnummer al opgehaald worden en tijdens dit ophalen wordt tevens al je gear gecontroleerd om te kijken of je veilig op pad mag. In ‘mijn’ dorpje Pecol verbleef een groep hardlopers uit de omgeving Dodewaard en die waren zo aardig om me te vragen of ik mee wilde rijden naar Forno di Zoldo, het startdorp, zodat ik niet moeilijk hoefde te gaan doen met de bus of taxi. Eenmaal daar werden we heel vriendelijk ontvangen en geholpen en kreeg ik groen licht om te starten. Ik zou op zaterdagochtend al om vier uur worden opgehaald met de pendelbus, zodat ik om half zes kon starten met de 55km. Nadat iedereen van de groep zijn startnummer had ontvangen en we een lekkere en gezellige lunch achter de kiezen hadden gingen we terug naar Pecol om vroeg ons bed in te duiken.
Ik heb mogen rennen op een schitterende plek met de mooiste uitzichten die ik ooit heb gezien
Na dus lekker vroeg opstaan mocht ik bijna aan de bak en was de spanning toch wel in mijn lijf te voelen. De afstand viel wel mee dacht ik, maar hoe ik die hoogtemeters moest overwinnen wist ik niet zo goed. Oh en had ik al genoemd dat ik last heb van hoogtevrees? Enfin, ‘het zal wel goed komen en altijd blijven lachen’ is mijn motto, dus ik ging ervoor. De eerste tien kilometer lukte het me om dat motto te blijven herhalen, maar daarna merkte ik al snel dat de pijp een beetje leeg begon te raken. In het eerste kwart van de route zat verreweg de zwaarste klim, maar er kwamen nog behoorlijk wat hoogtemeters aan in de resterende kilometers. Ik kan redelijk goed afzien en onder andere daardoor snelle tijden lopen op het vlakke, maar dit voelde heel anders. Mijn hartslag piekte snel, mijn ademhaling zat heel hoog en ik moest op een gegeven moment telkens gaan zitten op een rots of omgevallen boomstam om deze hoge hartslag en ademhaling weer wat tot rust te laten komen. Of ik nou te snel was begonnen, of oververmoeid was van de lange heenreis, of niet goed genoeg voorbereid en getraind was, of alles bij elkaar (je weet het antwoord denk ik wel). Ik merkte aan alles dat dit hem niet ging worden. Dus besloot ik na 24km te stoppen… Jammer maar helaas. Ik stapte uit bij een verzorgingspost van waar ik kon wandelen naar mijn hotel in Pecol. Nadat iemand meerdere malen vroeg en checkte of ik oké was hiermee liep ik verslagen maar eigenlijk ook voldaan terug naar mijn hotel.
Of ik spijt heb van het uitstappen? Eigenlijk totaal niet. Ik heb mogen rennen op een schitterende plek met de mooiste uitzichten die ik ooit heb gezien. Ik heb geweldig lieve mensen ontmoet die mij weer eens hebben laten voelen hoe fijn de trailrunning community is. En misschien de allermooiste: ik heb voor het eerst naar mijn lichaam geluisterd toen het ‘nee’ zei en ben hierover lief geweest tegen mezelf in plaats van mezelf van alles te verwijten. Zou ik dan nog een keer een trailrun evenement in de bergen willen lopen? Absoluut! De fijne mensen van de organisatie en het rennen in de bergen voelden geweldig en als iets dat ik verder wil ontdekken en ervaren.
Heeft het avontuur van Maximiliaan je geïnspireerd en denk je: dit wil ik ookmeemaken? Ga dan met ons mee naar de bergen en beleef zelf de mooiste trails van Europa.
Of je nu wilt deelnemen aan een evenement, zoals de UTVV, zelfstandig prachtige routes wilt lopen vanuit een comfortabel basecamp of samen met een gecertificeerde berggids een indrukwekkende huttentocht wilt maken. Er is voor iedere trailrunner een passend avontuur.
Zet de eerste stap naar jouw volgende uitdaging en ontdek de mooiste berggebieden van Europa. Met de kennis en begeleiding van een gecertificeerde gids geniet je niet alleen van adembenemende routes, maar ga je ook goed voorbereid en met een gerust gevoel op pad.
Neem een kijkje op onze Trail Travel kalender om te zien welke reis binnen jouw planning past.
Met behulp van cookies kunnen we analyses maken en jouw ervaring op onze website verbeteren, lees meer. Ik snap het
