De Leersumse Veld Ultra veranderde mijn blik op ultra’s

De chaos van het leven

Na die race van 25 oktober veranderde er ineens behoorlijk wat in mijn leven: mijn tijdelijke functie in loondienst eindigde en ik besloot me volledig te gaan focussen op mijn creatieve onderneming. Mijn verloofde (Wouter, ook ultraloper) en ik startten met het ombouwen van onze bestelbus tot camper én we begonnen een huizenzoektocht. Geheel tegen verwachting in werd ons eerste bod geaccepteerd. Een rollercoaster aan administratie en afspraken volgde. Voeg daar nog de feestdagen aan toe en dan is het plotsklaps ineens januari. Shit, nog maar een maand voor die ultra!

Harder, better, faster, stronger?

Alle ultrarunners hebben wel een gekke kronkel in hun hoofd. Dat moet wel, als je vrijwillig zulke enorme afstanden aflegt. Waarom willen we alsmaar verder, sterker, sneller, méér? Bij mij is dat een ongezonde hoeveelheid perfectionisme. Dat brengt me veel goeds, zoals discipline, maar het kost me ook veel: angst, stress, onzekerheid en waarschijnlijk tien jaar van mijn leven.

Het werd mij al snel duidelijk dat snelheid op die aankomende race niet haalbaar was. Mijn kritische inner voice bleef doorzeuren: ‘Smoesjes! Je kan best harder trainen!’ Helpt die stem mij verder? Of werkt ze me alleen maar tegen, omdat ze me harder pusht dan haalbaar is? De rest van mijn leven is mij ook dierbaar. Als je te hard rent, zou je de mooie momenten zomaar voorbij kunnen lopen.

Een week voor de race had ik helpende gedachten: ‘Wat als ik ultrarunning naast een prestatiedoel ook als een levensstijl ga zien?’ Wat als ik één of twee races per jaar helemaal tot het uiterste ga, en de rest van de events laat passen bij de rest van mijn leven?’

Ik twijfel enorm of het verstandig is om mee te doen

Mijn nieuwe doel

Met die gedachte werd mijn nieuwe doel helder: van ultrarunning een levensstijl maken. Concreet betekent dat het hele jaar door kilometers in de benen en uren maken in de sportschool, met periodes van meer focus en intensiteit voorafgaand aan een race. Toewijding aan de sport én aan mijn andere passies. Dat betekende ook dat ik bij races waar ik niet voor snelheid ga, fit over de finish moet komen. Op deze manier boog ik mijn perfectionisme om tot een handvat waar ik iets aan had: een nieuw doel dat goed was voor me, in plaats van destructief. Rustig aan doen dus, de Leersumse Veld Ultra. Ik was vooral benieuwd of ik die afstand zou trekken zonder überhaupt boven de 25 kilometer uit te komen in mijn training.

Tijd om te hollen!

De ochtend van de race staat de wekker om 6:00 uur. Ik heb goed geslapen, zoals eigenlijk altijd wel – mijn gemiddelde slaapscore is 82 – Garmin-bezitters weten wat ik bedoel. Voor de niet Garmin-bezitters, deze horloges houden je slaapscore bij op een schaal van 0 tot 100.

Om 7:15 uur rijden we weg. Hebben we er zin in?? Uh… Nee, nog niet. Ik ben er met mijn hoofd helemaal niet bij. Ik maak me toch weer zorgen om mijn rug, ik denk aan wat ik nog allemaal moet regelen voor de verhuizing en aan al het werk wat ik nog wil doen. Dat ik met andere dingen bezig was vanochtend blijkt als ik erachter kom dat mijn soft flasks nog op het aanrecht liggen. Gelukkig hebben we nog twee plastic flesjes in de auto liggen die in m’n vest passen.

Na het bekende riedeltje van omkleden, startbewijs halen, een toiletbezoek, tien minuten voor aanvang terugrennen naar de auto omdat ik iets ben vergeten, en weer terugrennen, staan we uiteindelijk net op tijd samen aan de start.

Na het praatje van de organisatie klinkt het aftellen, gevolgd door een knal, en dan mogen we. Wouter en ik hebben afgesproken om in principe samen te blijven. We starten in een rustig tempo, voor ons is dat rond de 6:00 min/km. Het eerste half uur is het nog druk op de trails. In het begin houdt iedereen nog netjes de takken opzij en waarschuwen ze hun achterliggers voor boomstronken. Na de tiende tak is iedereen daar wel klaar mee en moeten de lopers zelf maar alle obstakels overwinnen. ‘Parkour!’ roepen Wouter en ik vrolijk bij elke boomstronk waar we overheen springen.

We hebben geen haast, wat een heerlijk gevoel. Onderweg stoppen we af en toe om te eten of drinken, kleding aan of uit te doen of om naar een roofvogel te kijken. We kletsen wat met elkaar en met andere lopers en genieten van de omgeving. Het is een bewolkte, grijze dag. De enige kleur die eruit springt, is het felle groen van het mos. Dat vind ik zo leuk aan wintertrails; het mos is dan echt in volle glorie.

Hier achteraan is het een andere wereld

Het marathonpunt is altijd een mijlpaal. We vieren ‘m met een kleine ‘Woehoe!’, en gaan weer door. Mijn maag besluit dat het genoeg is geweest met al die zoete troep. Elke keer als ik een gelletje naar binnen slurp, belandt deze op de bosgrond. Goed, dan maar extra sportdrink en minihapjes van energierepen naar binnen proberen te werken. Mentaal voel ik dat ik nu echt aftakel, ik word chagrijnig en meer in mezelf gekeerd. Gelukkig zijn we er bijna.

Want was het leuk? Af en toe.