Wanneer je gaat trailrunnen, kun je van sommige plekken een vrij goede voorstelling maken. Je hebt er al eens beelden gezien, verhalen gehoord, of je kunt je simpelweg voorstellen hoe het voelt om daar te lopen. Maar er zijn ook plekken waar dat niet lukt. Plekken die zich pas echt tonen wanneer je er zelf bent.
Ik denk dan meteen aan het avontuur van Chris van Beem en Diane Dijkgraaf in Nepal. Aan Noor van der Veen op de HRP. Aan Luuk van der Jagt op de TOR450. Verhalen die bijna mythisch aanvoelen, omdat je weet dat je het pas zal begrijpen wanneer je het zelf beleeft.
Voor mij was de Ultra X Morocco zo’n plek. Een tweedaagse stage race van honderdtien kilometer door de rotsachtige woestijn. Met de besneeuwde toppen van het Atlasgebergte aan de ene horizon en de oneindige zandheuvels van de Sahara aan de andere. Ik vroeg me af: hoe zou het zijn om te trailrunnen in de woestijn?
Ik vertrok naar Marokko in een periode waarin mijn leven vol was. Gezin, werk, het nieuwe schooljaar dat net begonnen was en trainingen die ik soms letterlijk tussen de bedrijven door moest passen. Gelukkig kon ik voortbouwen op het seizoen dat achter me lag: de sterke basis van het voorjaar en de lange Alpenkilometers van de Ultra Tour du Monte Rosa.
Toch voelde de laatste trainingsweken verre van perfect. Fysiek had mijn lichaam meer tijd nodig om te herstellen van de UTMR. En zoals elk najaar brachten de kinderopvang en basisschool de eerste virussen weer ons huis binnen. Mentaal voelde ik me gelukkig fris, en vooral heel enthousiast.
Wat volgde was een prachtig avontuur in de woestijn, een 6e plek in het eindklassement, en m’n rugzak aangevuld met nieuwe lessen in het trailrunnen. Zoals altijd heb ik die lessen geprobeerd samen te vatten. Hier komen ze.
In de eerste kilometers merkte ik al dat mijn lichaam anders reageerde dan ik had verwacht. De temperatuur, de rotsachtige ondergrond, de droge lucht en de overgang van het drukke leven thuis naar de immense stilte van de woestijn. Ik dacht dat alles om een rustig begin zou vragen, maar ik voelde me energiek, sterk en opvallend fris.
Juist daardoor werd iets heel duidelijk: je bent nooit zo goed als je trainingsschema zegt dat je bent. Je bent zo goed als je je op de dag zelf voelt. Het klinkt eenvoudig, maar het vraagt vertrouwen.
Je kunt wekenlang alles perfect doen en je op de wedstrijddag toch vlak voelen. Of andersom: rommelige weken, kleine pijntjes, slechte nachten en dan ineens sta je aan de start met een lichaam dat klaar is om te gaan. In Marokko merkte ik hoe bevrijdend het is om je voorbereiding los te laten zodra je start. Niet omdat voorbereiding onbelangrijk is, maar omdat de race begint met een blanco pagina.
Een wedstrijd vraagt geen verslag van de afgelopen maand. Ze vraagt om aanwezigheid. Bij je voeten, bij je ademhaling, bij het landschap waarin je loopt. Vertrouwen ontstaat wanneer je accepteert wie je nú bent, niet wie je hoopte te zijn volgens je schema.
Noem het de harde en de zachte kant van doorzetten. Beide zijn nodig.
De tweede dag begon uitdagend. Kortere afstand, minder hoogtemeters, maar toch. Een korte nacht in een grote open tent met honderdzestig deelnemers, een woestijn die ’s nachts richting drie graden zakte en bij zonsopkomst alweer snel opliep richting vijfentwintig. Mijn lichaam voelde rillerig, mijn hoofd nog half in de slaapstand.
In zulke omstandigheden is het verleidelijk om te denken dat je de beuk erin moet gooien. Tempo erop. Hard gaan. Niet zeuren, maar knallen. Maar ik voelde al snel dat dat nu niet zou helpen. Doorzetten ging hier niet om forceren, maar om eerlijk kijken naar wat er was.
Mijn systeem had tijd nodig om op gang te komen en in plaats van dat weg te duwen, nam ik dat serieus. Even voelen waar de stijfheid zat. Waar de vermoeidheid hing. Dat erkennen, het niet groter maken dan het is, en vervolgens mijn aandacht terugbrengen naar ademhaling en pasritme.
Doorzetten betekent niet altijd harder duwen of knallen. Het betekent dat je bewust kiest hoe je met je situatie omgaat. Soms is dat stevig zijn, soms met aandacht bij je lijf of gedachten zijn en wat je tegenkomt vervolgens bewust een plek geven. Het niet negeren, én er ook niet in blijven hangen.
Noem het de harde en de zachte kant van doorzetten. Beide zijn nodig.
In de laatste twintig kilometer kwam ik in die bekende ultrazone terecht waarin je niet stuk bent, maar ook niet meer bruisend van energie. Mijn benen deden het nog, maar de motivatie zakte. De finish voelde te ver weg om al betekenis te hebben.
Wat mij erdoorheen trok, was geen truc of mentale knop, maar iets veel eenvoudigers. Ik dacht aan mijn gezin thuis. Aan mijn kinderen die op school vertelden dat papa in de woestijn liep. Aan mijn vrouw die mij ruimte geeft voor dit soort avonturen. Aan vrienden die dolgraag zouden lopen maar het lichamelijk niet kunnen. Aan vrijwilligers die de hele dag in de zon stonden. Aan de lokale mensen die ons begroetten bij de oases.
Dat alles maakte mijn pas niet sneller, maar mijn tred wel lichter. Dankbaarheid verandert de omstandigheden niet, maar het verandert wel hoe je er zelf in staat. Je herinnert jezelf aan waarom je hier bent. Niemand verplicht je dit. Je kiest ervoor. En dat besef geeft energie.
Dankbaarheid is misschien wel de meest onderschatte vorm van loopkracht.
Houd ruimte voor dankbaarheid, ook wanneer het zwaar is.
Misschien loop jij geen tweedaagse ultra race in de woestijn, maar deze lessen gelden wat mij betreft voor elk avontuur dat je dichter bij huis aangaat. Of je nu een trail op de Utrechtse Heuvelrug loopt, een marathon op de weg hebt gepland of simpelweg je wekelijkse duurloop wilt verbeteren:
Uiteindelijk gaat trailrunnen niet over afstanden en tijden, maar over de ervaring in de natuur en hoe we omgaan met wat er op ons pad komt. En daarom is elke route een kans om iets te leren.
Tot gauw bij een van de Trail Events!
Ben jij geïnspireerd door het verhaal van Thomas en wil jij ook een ultra lopen? Elk laatste weekend van de maand organiseren wij een ultra van 50 kilometer of meer – speciaal voor avontuurlijke lopers zoals jij.
Begin jouw ultra-avontuur op de mooiste trails van Nederland. Wie weet sta jij in 2026 aan de start van je allereerste ultra!
Neem een kijkje op onze Trail Events kalender om te zien welke ultra binnen jouw planning past.
Met behulp van cookies kunnen we analyses maken en jouw ervaring op onze website verbeteren, lees meer. Ik snap het
